FANDOM


Crystal 128 clock
Ta strona jest aktualnie edytowana przez użytkownika: Sensualna
W celu zapobiegnięcia wojnom edycyjnym, proszę o nie edytowanie tego artykułu póki nie usunę tego komunikatu. Z góry dziękuję.
Oczywiście można edytować drobne błędy interpunkcyjne i ortograficzne (jeśli takie występują).
Profesor Quirrell, w swoim absurdalnym turbanie, rozmawiał z jakimś nauczycielem o tłustych czarnych włosach, haczykowatym nosie i ziemistej cerze. Nagle ów nauczyciel spojrzał ponad turbanem Quirrella prosto w oczy Harry’ego, a ten poczuł ostry, piekący ból w czole, jakby go ktoś trafił końcem rozgrzanego pogrzebacza.
— Narrator

Severus Tobiasz Snape (ang. Severus Tobias Snape; ur. 9 stycznia 1960 − zm. 2 maja 1998 r.) — czarodziej półkrwi[6], dyrektor Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie w czasie roku szkolnego 1997–1998, nauczyciel eliksirów (ok. 19801996) oraz obrony przed czarną magią (1996–1997). Syn czarownicy Eileen Prince i mugola Tobiasza Snape'a. Śmierciożerca oraz szpieg Albusa Dumbledore'a i członek Zakonu Feniksa.

Severus Snape mieszkał z rodziną w domu, przy ulicy Spinner's End, która znajdowała się niedaleko domu rodziny Evansów. W wieku dziewięciu lat poznał Lily Evans oraz jej starszą siostrę - Petunię. W 1971 roku otrzymał list ze Szkoły Magii i Czarodziejstwa i w tym samym roku rozpoczął w niej swoją magiczną edukację a Tiara Przydziału umieściła go w Slytherinie. W tym samym roku do szkoły zaczęła chodzić wielka i jedyna miłość Severusa, Lily Evans (później Potter), która została przydzielona do Gryffindoru.

Severus Snape w czasie nauki stał się bezpośrednim wrogiem Jamesa Pottera i Syriusza Blacka, przez których często był poniżany. W młodym wieku rozwinął pasję i zdolności dotyczące czarnej magii, która wzrastała w potrzebie zemsty. Jego zachowanie oraz zaprzyjaźnienie się z osobami wielbiącymi czystość krwi położyło kres jego przyjaźni na ich piątym roku. Próbując odzyskać uczucia Lily[7], dołączył do Śmierciożerców wraz ze znajomymi ze szkoły. W czasach nauki w szkole stał się członkiem Klubu Ślimaka, najprawdopodobniej ze względu na swoje zdolności do eliksirów. Horacy Slughorn trzymał jego zdjęcie wraz ze zdjęciami innych uczniów, jednakże na podstawie tego, że stało z tyłu można domniemywać, Horacy nie miał wielkich nadziei w związku z jego przyszłością. Krótko przed wydarzeniami z 31 października 1981 roku, Severus zmienił front i z oddanego sługi Lorda Voldemorta stał się sługą Dumbledore'a i jego szpiegiem wśród Śmierciożerców. Z wielkim poświęceniem robił wszystko, by Czarny Pan nie odkrył jego nielojalności. Wbrew opinii wszystkich, do końca swojego życia był wierny tylko Albusowi Dumbledore'owi. Kiedy umarł prawda o jego działaniach wyszła na jaw, a i sam Harry dowiedział się, że wszystko co robił Severus miało na celu jego ochronę. Lojalność i oddanie Snape'a względem Dumbledore'a była tak wielka, że zgodził się go zabić. Przed śmiercią obiecał chronić uczniów przed działaniami Śmierciożerców, którzy lada dzień mieli przejąć kontrolę nad Ministerstwem Magii.

Snape uczestniczył później w bitwie o Hogwart, ale został zamordowany przez Lorda Voldemorta, który błędnie uważał, że jest on panem Czarnej Różdżki. W rzeczywistości jej prawowitym panem, był Draco Malfoy, który rozbroił Albusa Dumbledore'a na Wieży Astronomicznej. Następnie w czasie potyczki w Dworze Malfoya, Harry rozbroił Draco, więc to on stał się jej prawowitym panem, dzięki czemu pokonał Czarnego Pana.

Po jego śmierci, Harry Potter zadbał o to, by jego portret zawisł w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie oraz przekazał prawdę o jego bohaterstwie i oddaniu Zakonowi i Albusowi Dumbledore'owi. Dodatkowo, aby uczcić jego pamięć nazwał na jego cześć, swojego drugiego syna — Albus Severus Potter.

BiografiaEdytuj

Wczesne lata Edytuj

Lily: Jeszcze się kłócą?
Severus: Och, oni wciąż się kłócą. Ale już niedługo stamtąd odejdę.
Lily: Twój tata nie lubi magii?
Severus: On niczego nie lubi.
— Rozmowa Lily Evans i Severusa Snape'a na temat jego rodziców[źródło]
Młody Snape

Młody Severus

Severus Snape urodził się 9 stycznia 1960 roku jako jedyny syn mugola,Tobiasza Snape'a i czarownicy Eileen Prince. Wraz z rodzicami mieszkał na Spinner's End w Cokeworth w skromnym i niezbyt okazałym domu[8]. W sąsiedztwie znajdowało się wiele zrujnowanych domostw i brudna rzeka. Rodzina była bardzo biedna, co odbijało się również na wyglądzie chłopca – nosił stare, niedopasowane ubrania i wyglądał przez to niezbyt stosownie. Już od młodych lat Severus borykał się z wieloma problemami, na czele których stała napięta atmosfera w domu. Jego ojciec nie tolerował magii, często też kłócił się z żoną. Brak bezpieczeństwa oraz bieda spowodowały, że młody Severus nie mógł doczekać się wyjazdu do szkoły. W 1971 r. dostał list ze Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Zachowanie i relacje z ojcem doprowadziły do jego identyfikacji z rodziną matki, pogardą dla mugoli i przybraniem pseudonimu — Książę Półkrwi.

Severus był samotnikiem spędzającym czas poza domem. Wielokrotnie jednak podglądał z ukrycia bawiące się siostry – mieszkające w pobliżu Lilly i Petunię Evans. Młody Snape uświadomił młodszą z nich, że jest czarownicą i chętnie opowiadał jej o czekającej ich niezwykłej edukacji i świecie czarodziejskim. Narodziła się między nimi przyjaźń mącona zazdrością Petunii, która także chciała posiadać niezwykłe umiejętności, chociaż jawnie temu zaprzeczała. W tym czasie można było zauważyć bardzo niechętne relacje Severusa i Petunii, które mogły wynikać z jej pogardliwych opinii na temat statusu materialnego Snape'a lub też z braku czarodziejskich zdolności u starszej panny Evans. Pomimo napięć z Petunią, Lily stała się pierwszą powierniczką sekretów młodego Snape'a i jego jedyną przyjaciółką.

Wspomnienia Severusa z tego okresu życia wskazują na jego niskie umiejętności społeczne, które nawet gdy się bardzo starał powodowały kłopoty ze zrobieniem dobrego pierwszego wrażenia.

Lata nauki w Hogwarcie (1971-1978) Edytuj

Severus był uczniem Hogwartu od 1971 do 1978 roku. Podczas swej pierwszej podróży do Hogwartu Severus i Lily natrafiają na przedział, który dzielą James Potter i Syriusz Black. Ze względu na jawne różnice poglądów między chłopcami nawiązała się niezbyt przyjemna wymiana zdań. Snape bez skrupułów wykazuje poparcie dla Slytherinu, co spotyka się z krytyką nowo poznanych, zwolenników Gryffindoru.
Snape1

Severus podczas ceremonii przydziału

Podczas Ceremonii Przydziału Severus, zgodnie ze swoimi oczekiwaniami, zostaje przydzielony do Slytherinu. Jego przyjaciółka Lily trafiła zaś do Gryffindoru, co chłopiec przyjął z wielkim smutkiem i rozczarowaniem.

Zgodnie z tym, co mówił na jego temat Syriusz Black, Severus już od najmłodszych lat pałał się czarną magią. W wieku lat jedenastu znał o wiele więcej czarnomagicznych zaklęć niż większość uczniów siódmego roku. W domu Salazara Slytherina Severus zaprzyjaźnił się z m.in. Averym i Mulciberem, którzy dzielili jego zainteresowania oraz ambicje – uprzedzenia do mugoli i mugolaków, czystości krwi, czarną magię, a także chęć dołączenia do tworzącej się armii Lorda Voldemorta. Te zamiłowania sprawiły, że przyjaźń między Lily, a Severusem została wystawiona na ciężką próbę.

Severus: „Uwierz mi, nie chciałem...
Lily: „Nazwać mnie szlamą? Severusie, przecież tak nazywasz każdego, kto pochodzi z rodziny mugoli. Czym ja się od nich różnię?
— Severus próbuje przeprosić Lily, za to, że nazwał ją szlamą.[źródło]

Severus nie miał wielu przyjaciół, był także obiektem drwin swoich rówieśników. Na piątym roku, po SUMach, Severus został publicznie upokorzony przez Jamesa Pottera i jego przyjaciół. W obronie Snape'a jako jedyna stanęła Lily Evans. Zamiast jednak okazać jej wdzięczność, Severus nazwał ją szlamą, czego w późniejszym czasie bardzo żałował. Dziewczyna nie chciała przyjąć jego przeprosin, a między nastolatkami dochodzi do kłótni.

Snape 5thyear

Snape podczas piątego roku nauki

Mimo braku przyjacielskich uczuć między Huncwotami a Severusem, bardzo intrygowało go, dokąd co miesiąc udaje się Remus Lupin i jaki jest powód jego złego samopoczucia. Chcąc uzyskać odpowiedzi na te pytania śledził czwórkę rówieśników. Syriusz, uznając to za dobry żart, dał Snape'owi wskazówki, jak może dostać się do korytarza przechodząc obok Bijącej Wierzby bez szwanku i Severus skorzystał z tych rad nie wiedząc, jakie niebezpieczeństwo na niego czyha. Pewnej nocy, podczas pełni księżyca, zakradł się do podziemnego korytarza nie wiedząc, że po drugiej stronie znajduje się Lupin przemieniony w wilkołaka. W ostatniej chwili został uratowany przez Jamesa Pottera, jednakże końcu tunelu dostrzegł przemienionego Lupina. Zdarzenie to nie ociepliło stosunków między nastolatkami – Severus nie wykazał wdzięczności, a James nie zaprzestał dokuczać Severusowi. Jedynym pozytywnym aspektem tego wydarzenia było zachowanie w sekrecie tajemnicy Lupina i Huncwotów.

Severus był utalentowanym czarodziejem, nawet w dzieciństwie. Można to zauważyć na podstawie sporządzanych przez niego notatek w podręcznikach, z których oprócz wyciągania podstawowej wiedzy potrafił odnaleźć innowacyjne metody warzenia eliksirów, czy zapisywał wymyślone przez siebie zaklęcia (m.in. Levicorpus, Sectumsempra, Muffliato).

Książka Severusa wpadła w ręce Harry'ego Pottera w 1996 roku, kiedy dzięki wskazówkom z książki stał się najlepszym uczniem, uczącego w tym czasie eliksirów - Horacy'ego Slughorna. Harry uważał Księcia Półkrwi za lepszego nauczyciela niż Severus, nieświadomy tego, że to właśnie Severus był Księciem.

W zdobytym przez Harry'ego podręczniku znajdował się podpis wskazujący na właściciela książki. Śledztwo przeprowadzone przez Hermionę wykazało, że Księciem najprawdopodobniej była Eileen Prince, która okazała się koniec końców matką Severusa Snape'a. Tak naprawdę pseudonim Książę Półkrwi był kombinacją nazwiska panieńskiego matki Snape'a oraz jego statusem krwi.

Pierwsza Wojna Czarodziejów Edytuj

Severus ostatecznie dołączył w szeregi Śmierciożerców, stając się jednocześnie szpiegiem, który był odpowiedzialny za przekazanie Voldemortowi proroctwa o jego upadku. Snape na początku 1980 roku podsłuchał rozmowę między Dumbledorem, a Sybillą Trelawney, która w czasie rozmowy kwalifikacyjnej powiedziała, że pod koniec lipca urodzi się chłopiec, który stanie się przyczyną upadku Czarnego Pana. W tym samym roku, pod koniec lipca urodziło się dwóch chłopców – Neville Longbottom i Harry Potter. Przepowiednia nie mówiła jednak, który z chłopców jest „tym właściwym”, a sam Snape nie usłyszał całej przepowiedni, ponieważ został złapany przez barmana i wyrzucony z baru.

Jako podwójny agent Edytuj

Severus miał straszne wyrzuty sumienia, gdy Voldemort postanowił, że to Harry Potter jest chłopcem, o którym mówiło proroctwo. Uświadomił sobie wtedy, że również Lily Potter, którą kochał od dzieciństwa jest również zagrożona. Błagał Voldemorta, by ten oszczędził Lily. Wiedział jednak, że nie może on ufać człowiekowi, który zmienia zdanie dla własnego kaprysu, jak również domyślał się, że Lily będzie bronić dziecka. W przypływie frustracji zwrócił się o pomoc do Albusa Dumbledore’a, który postanowił pomóc Severusowi i ukryć Potterów w zamian za posłuszeństwo i oddanie Severusa Snape’a.

Pomimo starań Dumbledore’a o ochronę Potterów zostali oni zdradzeni przez Petera Pettigrew, jednego z najlepszych przyjaciół Jamesa. Po śmierci Lily, Snape był zdruzgotany i załamany, jednakże zgodził się, początkowo niechętnie, do ochrony syna Lily. Przez lata traktowany niechętnie przez Zakon Feniksa, jako jeden ze Śmierciożerców będąc wśród nich szpiegiem Dumbledore’a robił wszystko by ochronić Harry’ego, którego zadaniem było ostateczne pokonanie Czarnego Pana.

Między wojnami czarodziejów Edytuj

Kiedy Severus Snape rozpoczął swoją karierę w Hogwarcie w 1981 r., początkowo złożył podanie o stanowisko nauczyciela obrony przed czarną magią, jednakże otrzymał wielokrotną odmowę[9].Wielu uczniów podejrzewało, że przyczyną tego jest nieufność do metod nauczania Severusa, jednakże prawda była taka, że Dumbledore wiedział o rzuconym na to stanowisko uroku, który powodował, że żaden z nauczycieli nie utrzymał się dłużej niż rok. Dlatego też, Dumbledore obsadził swojego najwierniejszego z ludzi na stanowisku nauczyciela eliksirów i opiekuna Slytherinu.

Po upadku Czarnego Pana, Snape nigdy nie próbował go odnaleźć, ponieważ wierzył, podobnie do wielu innych Śmierciożerców, że ten zniknął na dobre, aby mógł żyć pod ochroną Dumbledore’a przed Azkabanem. Nie wiadomo, czy Snape naprawdę wierzył w zniknięcie Czarnego Pana, jednakże biorąc pod uwagę jego bliskość z Dumbledore’m i ich rozmowy o Voldemorcie można domniemywać, że domyślał się, że Czarny Pan kiedyś powróci. Ostatecznie uznał tę myśl za nieuniknioną. Doprowadziło to do konfliktu z fanatycznymi Śmierciożercami, takimi jak Bellatriks Lestrange w późniejszym okresie życia, jednakże „wina” została mu odpuszczona przez Voldemorta, któremu donosił o działaniach Zakonu przez kolejne trzynaście lat.

Wraz ze zniknięciem Voldemorta skupił się na obowiązkach nauczycielskich w Hogwarcie. Jako profesor był srogi, pilnował dyscypliny i nie znosił głupoty u uczniów. Jednocześnie był niezwykle skutecznym i szanowanym profesorem. Jego głębokie zrozumienie do tworzenia eliksirów sprawiło, że zahaczało to niemal o sztukę. Każdą ocenę poniżej Wybitnej uważał wręcz za obrazę, dla tej tajemnej nauki jaką są eliksiry. Był również według innych uczniów niesprawiedliwy poprzez traktowanie Ślizgonów w sposób bardziej pobłażliwy.

Snape

Severus Snape w klasie eliksirów

Rola Snape’a była bardzo delikatna i wymagała wielkich zdolności szpiegowskich, jak również umiejętności Oklumencji i Legilimencji, które pozwoliły mu ukryć przed Czarnym Panem jego podwójną rolę. Snape traktował również Harry’ego, ponieważ każde z innych zachowań mogło wywołać podejrzenia ze strony Czarnego Pana. W rzeczywistości jednak wielokrotnie chronił młodego czarodzieja. Musiał również starać się ukrywać plany Voldemorta, aby uniknąć odpowiedzialności za działania młodego Pottera i jego przyjaciół.

Rok Szkolny 1991-1992 Edytuj

Nie będzie żadnego machania różdżkami, ani głupich zaklęć w tej sali. Dlatego nie spodziewam się raczej, że wielu doceni wielką naukę i prawdziwą sztukę, jaką jest tworzenie mikstur. Jednakże tych kilkunastu wybranych, którzy posiadają predyspozycję, chętnie nauczę, jak opanować umysł i usidlić zmysły. Dowiecie się, jak ujarzmić sławę, uwarzyć chwałę, a nawet położyć kres śmierci. Ktoś jednak chyba przybył do Hogwartu, posiadając zdolności tak olbrzymie i czuje się na tyle pewny, że woli mnie nie słuchać.
— Snape w czasie pierwszej lekcji eliksirów[źródło]
Harry i troll

Walka z górskim trollem

W 1991 roku Nicolas Flamel poprosił Albusa Dumbledore’a, a jednocześnie swojego przyjaciela o przechowanie w Hogwarcie – Kamienia Filozoficznego, niezwykłego artefaktu, który pozwalał jego właścicielowi osiągnąć nieśmiertelność. Również Snape przyczynił się do jego ochrony poprzez stworzenie zagadki z eliksirami. W tym samym czasie Harry i Snape spotkali się po raz pierwszy osobiście od wielu lat. Pierwsza lekcja przebiegła w nieprzyjemnej, wręcz wrogiej atmosferze, która utrzymała się przez wszystkie lata szkolne. Pomimo tego, że Snape obiecał iż będzie dbał o Harry’ego nie oznaczało to, że będzie on przez niego traktowany wyjątkowo.

Przez cały rok, w ramach obietnicy robił wszystko by uchronić Kamień Filozoficzny przed nauczycielem obrony przed czarną magią – Quirrellem. Gdy w Noc Duchów w szkole pojawił się górski troll, Snape domyślił się, że Quirrel będzie się starał w czasie ogólnego zamieszania zdobyć kamień, dlatego też szybko postanowił mu przeszkodzić, przez co został ranny.

Kiedy Quirrel postanowił po raz pierwszy poważnie zagrozić życiu młodego Pottera rzucając urok na miotłę w czasie meczu Quidditcha, Snape robił wszystko by temu zapobiec. Niestety, Hermiona Granger obserwowała tłum przez lornetkę, aby dowiedzieć się, kto stoi za rzuceniem zaklęcia i przyłapała Snape’a na wypowiadaniu inkantacji przeciwzaklęcia. Młoda czarownica pobiegła do trybun w których siedział szkolny personel i podpaliła szatę nauczyciela eliksirów, aby go rozproszyć. Na szczęście walczący z płomieniem Snape uderzył Quirrela, który stracił kontakt wzrokowy z młodym Potterem, który potrzebny w celu rzucenia uroku na miotłę. W następnym meczu Snape nalegał na sędziowanie, aby upewnić się, że taka sytuacja się nie powtórzy. Nie spotkało się to z entuzjazmem u innych nauczycieli, którzy wierzyli, że po prostu stara się zaszkodzić zespołowi Gryffindoru.

Movies-harry-potter-alan-rickman-amused-severus-snape

Severus Snape w czasie uczty

Snape pokłócił się z Quirrelem po meczu, żądając od niego wyjaśnień odnośnie Kamienia Filozoficznego. Harry obserwował całą tą sytuację, jednakże wywnioskował z niej, że Snape próbuje zastraszyć Quirrela i zdobyć kamień. Na podstawie tej obserwacji Harry i jego przyjaciele nieświadomi prawdziwych zamiarów nauczyciela obrony przed czarną magią, wspierali go.

Nie wiadomo, czy Snape zdawał sobie sprawę, że Quirrel dzielił swoje ciało z Voldemortem, ale prawdopodobnie to podejrzewał.

Rok Szkolny 1992-1993 Edytuj

Na początku roku szkolnego 1992/1993 Snape dowiaduje się o podróży Harry’ego i Ron, latającym Fordem Anglia i grozi im usunięciem ze szkoły. W tym samym momencie pojawiają się Dumbledore i Profesor McGonagall, którzy upewniwszy się, że chłopcy są cali i zdrowi dali im ostrzeżenie i szlaban. Snape był niepocieszony tym faktem, dlatego też starał się w inny sposób uprzykrzyć życie Gryfonom, jak chociażby przeszkadzając drużynie Gryffindoru w ćwiczeniach Quidditcha i pozwalając Ślizgonom ćwiczyć w tym samym czasie.

92612fhhgfffgghghfg

Severus Snape podczas spotkania Klubu Pojedynków

W tym roku szkolnym Severus Snape współpracował z nowym nauczycielem obrony przed czarną magiąGilderoy’em Lockhartem przy prowadzeniu Klubu Pojedynków. Dzięki nauce Severusa na temat Eliksiru Wielosokowego, który wykorzystało trio w celu śledzenia Draco Malfoy’a, jak również nauce zaklęcia Expelliarmus w czasie działania Klubu PojedynkówHarry Potter mógł pokonać Lockharta i uratować Ginny Weasley przed Tomem Riddle w Komnacie Tajemnic.

Rok Szkolny 1993-1994 Edytuj

W tym roku szkolnym Severus Snape zademonstrował swoją szeroką wiedzę magiczną w zakresie eliksirów poprzez wytwarzanie eliksiru[10] dla Remusa Lupina. Również przez cały rok uważał on, że nowy nauczyciel obrony przed czarną magią pomaga zbiegowi z AzkabanuSyriuszowi Blackowi. Podejrzenia te wynikały z wiedzy o wielkiej przyjaźni między mężczyznami już od czasów szkolnych. Okazało się również, że Snape ledwo uszedł z życiem z powodu żartu, Syriusza Blacka, który zachęcił „wścibskiego” Snape’a do sprawdzenia co robi Lupin w czasie comiesięcznych ucieczek przez dziurę w Wierzbie Bijącej. W ostatniej chwili przed niechybną śmiercią Severusa uratował znienawidzony James Potter, którego znienawidził za to wydarzenie jeszcze bardziej.

Snape

Sererus Snape w czasie zastępstwa za chorego Remusa Lupina

Pod koniec roku szkolnego Severus Snape postanowił pojmać Syriusza Blacka za wszelką cenę. Śledził magiczne trio i pod peleryną niewidką udał się do Wrzeszczącej Chaty. Gdy ukazał swoje oblicze, jedynym czego pragnął to przekazania Syriusza i Remusa dementorom z Azkabanu. Nie udało mu się to, ponieważ Ron, Harry i Hermiona rzucili na swojego nauczyciela Expeliarmus, które na chwilę doprowadziło do utraty jego świadomości. Po ucieczce Syriusza, Snape był oburzony dlatego też postanowił zemścić się w inny sposób – powiedział swoim uczniom, że Remus Lupin jest wilkołakiem, co zmusiło nauczyciela OPCM do rezygnacji ze stanowiska.

Rok Szkolny 1994-1995 Edytuj

Snape był wściekły, gdy imię Harry’ego zostało wyrzucone z Czary Ognia. Mimo dziwnych okoliczności tego wydarzenia, nie mógł do końca uwierzyć, że młody Potter nie wrzucił swojego nazwiska z własnej woli. Nadal traktował chłopaka złośliwie i oskarżał go o kradzieże składników do eliksirów z jego zapasów.

Harry później odkrył, że Snape był kiedyś Śmierciożercą, ale został uratowany przed Azkabanem przez poręczenie Albusa Dumbledore’a.

Dumbledore powiedział Wizengamotowi, że chociaż Snape rzeczywiście pracował dla Voldemorta, zmienił stronę i odwrócił się od niego. Dumbledore uspokajał Harry'ego, co do kwestii lojalności Snape'a, chociaż nie chciał powiedzieć Harry'emu, dlaczego.

Harry nie był jedynym, który wyraził sceptycyzm wobec zmiany Snape'a. Profesor Moody na początku roku przeszukiwał biuro Snape’a twierdząc, że to "przywilej Aurora" i że Dumbledore wspomniał o nim. Snape był oburzony oskarżeniami Moody'ego, ale nic nie mógł zrobić. Tak naprawdę, Moody był w istocie oszustem i wiernym sługą Czarnego Pana – Barty’m Crouch’em Jr.

Pomimo nieświadomości, co do tego co dzieje się w szkole i kto naprawdę stał za wrzuceniem nazwiska Harry’ego Pottera do Czary Ognia, nie uciekł jak w przypadku Karkarowa, gdy Mroczny Znak stał się wyraźniejszy, ponieważ wiedział, że Czarny Pan ma do niego ogromne zaufanie.

Barty crouch przesłuchanie

Przesłuchanie Barty'ego Croucha Jr

Po trzecim zadaniu i odrodzeniu Lorda Voldemorta, Barty Crouch Jr zabrał Harry'ego do biura Moody'ego. Crouch Jr zaczął pytać przerażonego i zszokowanego Harry'ego, o to, co się stało. Wkróce jednak uratował go profesor Dumbledore, McGonagall i Snape, którzy unieszkodliwili „Moody’ego”. Po pewnym czasie w wyniku braku przyjmowania Eliksiru Wielosokowego, fałszywy Moody pokazał swoje prawdziwe oblicze. Pod wpływem Veritaserum dostarczonym przez profesora Snape'a, Crouch opisał plan Lorda Voldemorta, aby wskrzesić samego siebie, jak również jego rolę w tym planie. Dumbledore i Snape próbowali przekonać Korneliusza Knota, że Voldemort wrócił jednakże Minister uznał to za brednie. Po tych wydarzeniach Snape otrzymał od Dumbledore’a misję – miał wrócić w szeregi Śmierciożerców i stać się podwójnym agentem.

Druga Wojna Czarodziejów Edytuj

Rok Szkolny 1995-1996 Edytuj

W czasie roku szkolnego 1995/1996 Snape kontynuował swoją pracę jako podwójny agent. Widziany był już w czasie wakacji letnich, gdy na Grimmauld Place 12 zdawał raport przed innymi członkami Zakonu Feniksa. Mistrz Eliksirów podczas tych wizyt nie omieszkał się naśmiewać z Syriusza, który jako uciekinier nie mógł aktywnie uczestniczyć w działaniach organizacji.

Działalność Snape’a wobec Zakonu nie zmieniła postępowania nauczyciela wobec młodego Pottera, które nadal było niechętne. Kiedy Harry zaczął mieć wizje o Czarnym Panu, Dumbledore poprosił Snape'a, aby nauczył Harry'ego Oklumencji, aby zamknąć połączenie telepatyczne. Jednakże wzajemna wrogość utrudniała im pracę w trakcie tych sesji[11]. Rzeczywiście, Snape musiał być bardzo ostrożny w sposobie, w jaki pomagał Harry'emu, aby Voldemort nie przejrzał umysłu Harry'ego i odkrył, że jego sługa działa przeciwko niemu.

Snape Oklumencja

Scena z jednej z lekcji oklumencji

W czasie jednej z sesji, gdy Snape wyszedł z gabinetu Harry zajrzał do Myślodsiewni Snape’a i odkrył jedno ze wspomnień z czasów szkolnych nauczyciela. Młody czarodziej zobaczył wtedy w jaki sposób jego ojciec traktował Severusa naśmiewając się z niego na każdym kroku. Po niespodziewanym powrocie, rozwścieczony nauczyciel wyrzucił Harry’ego i odmówił dalszych lekcji. Przez resztę tego semestru traktował Harry'ego z pogardą i wściekłością, ignorując go w klasie.
- On ma Łapę! - krzyknął. - On trzyma Łapę w miejscu, gdzie jest to ukryte! Snape zatrzymał się z ręką na klamce. - Łapę? - krzyknęła profesor Umbridge, patrząc niecierpliwie to na Harry'ego, to na Snape'a - Co za Łapę? Gdzie co jest ukryte? Co on ma na myśli, Snape? Snape obejrzał się na Harry'ego. Jego twarz była nieprzenikniona. Harry nie był w stanie stwierdzić, czy zrozumiał czy nie, ale miał odwagi wyrazić się jaśniej przy Umbridge. - Nie mam pojęcia - odpowiedział chłodno Snape - Potter, kiedy będę miał ochotę posłuchać jak drzesz się na mnie bez ładu i składu, to dostaniesz Bełkoczący Napój. A ty Crabbe, poluźnij nieco swój uścisk. Jeśli Longbottom się udusi będzie to oznaczało masę nużącej papierkowej roboty i obawiam się, że będę musiał wspomnieć o tym w twoich referencjach o ile kiedykolwiek będziesz się starał o pracę.
— Próba przekazania Snape'owi istotnych informacji o jednym z członków Zakonu[źródło]

Pod koniec roku szkolnego Dolores Umbridge złapała Harry'ego i zapytała go o miejsce pobytu Dumbledore'a. Poprosiła też Snape'a, aby dostarczył jej Veritaserum w celu wymuszenia prawdy na Harrym, jednakże czarodziej stwierdził, że jego zapasy zostały zużyte przez nią gdy wyciągała informację o Gwardii Dumbledore'a od innych uczniów i próbowała zrobić to również z Harrym. Później okazało się, że Snape rzeczywiście dawał fałszywy eliksir przy poprzedniej próbie. Usłyszawszy tajemnicze ostrzeżenie Harry'ego o porwaniu „Łapy”, szybko przekazał wiadomość do pozostałych członków Zakonu i pomógł wymyślić plan, żeby przybyli na ratunek w Departamencie Tajemnic.

Pomimo faktu, że Snape wielokrotnie przez wiele lat przychodził z pomocą młodemu czarodziejowi, Harry znienawidził go jeszcze bardziej, ponieważ sądził że to przytyki Snape’a zachęciły Syriusza do walki i doprowadziły ostatecznie do jego śmierci.

Rok Szkolny 1996-1997 Edytuj

Wiecystaprzysięga

Wieczysta przysięga

Przed rozpoczęciem roku szkolnego w lipcu 1996 roku Snape’a w jego domu przy Spinner's End odwiedziła Bellatriks Lestrange i Narcyza Malfoy. Narcyza przybyła błagać Snape’a o pomoc i ratunek dla jej syna – Draco. Młody Malfoy dostał ogromnie trudne zadanie od Czarnego Pana i jego matka wręcz umierała z niepokoju o życie swego jedynego dziecka. Snape zgodził się pomóc i zawiązał z NarcyząWieczystą Przysięgę, że zrobi wszystko aby pomóc Draco. W czasie odwiedzin wyjaśnił również dociekliwej Bellatriks charakter swojej lojalności wobec Czarnego Pana i jego zaufania. Ponadto zwrócił uwagę, że ochrona Dumbledore'a zapobiegła jego umieszczeniu w Azkabanie i umożliwiła swobodę działania w imieniu Voldemorta.

W czasie uczty powitalnej, Dumbledore ogłosił, że w końcu wyznaczył Snape'a jako profesora obrony przed czarną magią ku niezadowoleniu Harry'ego Pottera. Nie był w tej dziedzinie mniej ostrym nauczycielem, jednakże wykazywał ogromną pasję do nauczanego przedmiotu.

W związku ze zmianą na stanowisku nauczyciela OPCM, miejsce Snape’a zajął emerytowany nauczyciel eliksirów – Horacy Slughorn. W związku z innymi zasadami u Slughorna zarówno Harry, jak i Ron Weasley mogli przystąpić do nauki eliksirów. Jako, że czarodzieje nie posiadali książek pożyczyli dwa egzemplarze z biblioteczki klasy eliksirów.

Horacy slughorn4242

Nowy nauczyciel eliksirów, Horacy Slughorn

W książce Harry znalazł wiele cennych rad dotyczących warzenia eliksirów, jak również poznał wiele nowych zaklęć wymyślonych przez właściciela, którym był nieznany z imienia i nazwiska uczeń tytułujący się Księciem Półkrwi. Z pomocą notatek Harry szybko stał się najlepszym w klasie i ulubionym uczniem Slughorna.

Później w czasie roku szkolnego, młody Potter rzucił na młodego Malfoy’a zaklęcie Sectumsempra, które wywołało ogromne rany na ciele młodego Ślizgona. Snape, który znalazł czarodziejów w łazience bardzo szybko uleczył Draco i zaczął wypytywać Harry’ego skąd zna to zaklęcie. Kiedy Harry nie chciał mu nic powiedzieć, Snape zażądał, aby przyniósł mu wszystkie jego książki. Harry ukrył podręcznik Księcia i zamiast tego wziął książkę Rona Weasley’a. Wściekły nauczyciel dał Harry’emu szlaban w każdą sobotę do końca roku łącznie z sobotą podczas której odbywał się ostatni w sezonie mecz Quidditcha.

Zanim Harry wyruszył w podróż z profesorem Dumbledorem dowiedział się od Sybilli Trelawney, że to Snape podsłuchał jej przepowiednię i doniósł o niej Czarnemu Panu. Mimo wściekłości młodego czarodzieja Dumbledore utrzymywał, że ufa Severusowi. Po powrocie do Hogwartu, Harry i Dumbledore idą na Wieżę Astronomiczną szkoły. Ciężko osłabiony przez eliksir Voldemorta i świadomy, że szkoła, została zaatakowana przez Śmierciożerców, Dumbledore poprosił Harry'ego, żeby przyprowadził do niego Snape'a.

Zanim Harry zdążył odejść na wieży pojawił się Draco, który rozbroił Dumbledore'a, zamierzając ostatecznie wypełnić misję otrzymaną przez Czarnego Pana i zabić dyrektora. Draco nie był jednak w stanie dokonać morderstwa, dlatego też to sam Snape zabił dyrektora.

Dumbledore's Death and Farewell

Zabójstwo Albusa Dumbledore'a

Rozgniewany Harry (który został unieruchomiony przez Dumbledore'a w celu ochrony i był świadkiem zabójstwa) ścigał Snape'a, Draco i Śmierciożerców, którzy uciekli z zamku. Dwaj z nich angażowali się w zaciętym pojedynku, jednakże Snape łatwo blokował próby Harry'ego ataku wskazując jednocześnie jego błędy. Poczuł się jednak urażony, gdy Harry nazwał go tchórzem i zaczął używać swoich własnych zaklęć przeciwko niemu.

Podczas konfrontacji Snape ujawnił się także jako Książę Półkrwi (będący synem Tobiasza Snape'a, mugola i czarownicy czystej krwi - Eileen Prince). Harry nie był w stanie powstrzymać Snape'a, zanim ten przeszedł przez bramę szkolną i się deportował.

1997-1998 Edytuj

Ucieczka Edytuj

Po zabiciu Albusa Dumbledore'a i ucieczce do szkoły, Snape ponownie przybył w szeregi Śmierciożerców. Latem 1997 roku Snape poinformował Lorda Voldemorta, że Harry wyjeżdża z domu swoich krewnych na cztery dni przed urodzinami. Na zlecenie Dumbledore'a Snape podał prawdziwe daty, aby kontynuować zaufanie Voldemorta do niego. To również Snape stał za pomysłem wykorzystania eliksiru wieloskokowego i siedmiu Potterów w celu ochrony Harry’ego. Aby zachować tajemnicę wobec Śmierciożerców, wymazał z pamięci Dunga siebie, jako osobę która mu ten pomysł podsunęła.

Ze względu na dwustronność działania Snape’a w czasie przeniesienia Harry’ego pojawili się Śmierciożercy i doszło do walki, którą nazwano Bitwą Siedmiu Potterów. W czasie walk Snape przez pomyłkę odciął George’owi Weasley ucho. W czasie tej bitwy życie stracił jeden z najlepszych aurorów - Alastor Moody.

Jako Dyrektor Hogwartu Edytuj
AlectoSnapeAmycus

Severus jako dyrektor Hogwartu

W nowym roku szkolnym 1997/1998 Snape został mianowany dyrektorem Hogwartu, a Śmierciożercy Alecto i Amycus Carrow zostali mianowani na nauczycieli: mugoloznawstwa i OPCM. Snape pomimo różnych opinii robił wszystko, aby chronić uczniów przed Carrowami. Później odkryto, że wszelkie decyzje Snape konsultował z portretami poprzednich dyrektorów.

Przed rozpoczęciem pierwszej kadencji Rufus Scrimgeour usunął ze szkoły Miecz Gryffindora. Nie wiedział, że zabrany przez niego miecz jest fałszywy, a ten prawdziwy został ukryty przez Snape’a za portretem Dumbledore’a.

Kiedy kopia miecza powróciła do szkoły, Luna Lovegood, Neville Longbottom i Ginny Weasley postanowili ją wykraść. Po karze polegającej na wysłaniu ich do Zakazanego Lasu z Hagridem, Snape przekazał fałszywy miecz Bellatriks Lestrange, aby przechowała go w swoim skarbcu w Banku Gringotta.

Po odkryciu miejsca pobytu Harry’ego portret Dumbledore'a nakazał Snape’owi przekazanie młodemu czarodziejowi prawdziwego miecza, ale tak by ten nie odkrył kto mu pomógł, ponieważ niosło to ze sobą konsekwencje jakim byłaby chociażby demaskacja Snape’a jako podwójnego agenta.

Snape wziął prawdziwy miecz, ukrył go w zamarzniętym stawie w pobliżu miejsca ukrywania się Harry'ego i użył swego patronusa, aby go nakierować. Po tym, jak Ron uratował Harry’ego stwierdził, że przypuszczalnie widział, jak ktoś patrzył z cienia. Choć nie zostało powiedziane, bardzo prawdopodobne było, że to Snape uważnie obserwował Harry'ego i odszedł, gdy tylko widział, że ten ostatni jest bezpieczny.

Snape nie był lubiany przez uczniów jako dyrektor, chociaż starał się chronić uczniów, a przede wszystkim buntowników przed gniewem Carrowów. Neville stwierdził, że prawie nigdy nie widział Snape’a w szkole. Może to być spowodowane tym, że Snape pozostawał przez większość czasu w biurze dyrektora szkoły lub szukał /śledził trio, aby upewnić się, że są bezpieczni i robią postępy. Również w trakcie jego kadencji został uchwalony Dekret Edukacyjny numer 24, a uczniowie podjęli się (najprawdopodobniej pod rozkazami Snape'a) marszu z punktu A do punktu B tak, jakby byli w szkole wojskowej.

Harry, Ron i Hermiona wrócili do zamku w Hogwarcie, szukając jednego z ostatnich Horkruksów Voldemorta, który był związany z Roweną Ravenclaw. Jedynym pomysłem, dotyczącym tego czym mógł on być był zaginiony przed laty diadem. Harry i Luna Lovegood udali się do Pokoju Wspólnego, aby dowiedzieć się, jak wyglądał diadem. Tutaj zostali zaskoczeni przez Alecto Carrow, która wezwała Czarnego Pana dotykając Mrocznego Znaku. Później gdy pojawił się Snape i McGonagall, dyrektor pozwolił na pokonanie śmierciożerców. Gdy McGonagall ruszyła spotkać się z innymi Szefami Domów, aby chronić szkołę przed atakiem Voldemorta, została zatrzymana przez Snape'a, który zażądał, aby powiedziała mu, czy wie, gdzie się znajduje Harry Potter.

Minerwa vs Severus

Walka Minerwy i Severusa

Nauczycielka Transmutacji i Snape zaczęli ze sobą walczyć, jednakże wkrótce pojawili się Sprout, Flitwick i Slughorn. Przewaga czarodziejów doprowadziła do ucieczki Snape’a przez okno i wykorzystania umiejętności latania bez miotły, której prawdopodobnie nauczył się od Voldemorta.

Bitwa o Hogwart i śmierć Edytuj

Śmierć Severusa ( szkoda że zginął (04:09

Śmierć Severusa ( szkoda że zginął (

Scena śmierci Księcia Półkrwi

Później tego samego dnia Snape został wezwany przez Voldemorta do hangaru na łodzie. W czasie ich spotkania, Czarny Pan wyjaśnia, że uważa iż to Snape jest właścicielem Czarnej Różdżki, dlatego też musi zginąć, aby przeszła w pełne posiadanie Voldemorta. Snape próbuje wyjaśnić, ale Czarny Pan nakazuje Nagini zabić Severusa. Zanim umarł, Snape wyzwolił wspomnienia i powiedział Harry'emu, który oglądał całą scenę z ukrycia, aby je zabrał. Harry zabrał wspomnienia do gabinetu Dumbledore’a i obejrzał przy pomocy Myślodsiewni. Z tych wspomnień Harry dowiedział się wszystkiego o przeszłości Snape'a. W pierwszej scenie Harry dowiedział się, że Snape zaprzyjaźnił się z Lily jako dziewięcioletnie dziecko, gdy mieszkali blisko siebie w przemysłowym mieście Cokeworth.

Po przybyciu do Hogwartu, Tiara Przydziału umieściła Snape'a i Lily w domach Slytherinu i Gryffindoru. Przez najbliższe kilka lat pozostali bliskimi przyjaciółmi, dopóki Snape nie zaczął interesować się czarną magią, a Lily Evans nie zaczęła przyjaźnić się z Jamesem Potterem. Przyjaźń wreszcie skończyła się po incydencie, w którym Snape przypadkowo obraził Lily. Pomimo tej separacji i wrogości Snape do ostatecznego męża Lily, Jamesa Pottera, Snape nadal kochał Lily przez resztę swojego życia.

Snape pomimo tego, że doniósł o przepowiedni Czarnemu Panu nie chciał by stało się coś Lily, dlatego też w przypływie rozpaczy udał się do Dumbledore’a i doniósł mu o planach Lorda Voldemort,a prosząc o ukrycie Potterów. W ramach podziękowania obiecał dozgonną wdzięczność i lojalność. Od tego czasu Snape stał się oddanym agentem działającym pod przykrywką Śmierciożercy, jako jeden z członków Zakonu Feniksa.

Snape był zdruzgotany gdy dowiedział się o śmierci Lily. Od tego momentu zgodził się pomóc Dumbledore’owi chronić syna i walczyć z Lordem Voldemortem. Snape zażądał jednak, aby jego uczucia do Lily pozostały w tajemnicy. Dumbledore się zgodził i nigdy nie powiedział nikomu, dlaczego Snape zmienił front.

Na podstawie wspomnień zmarłego profesora Harry dowiedział się, że Dumbledore został dotknięty potężnym przekleństwem rzuconym na pierścień Marvolo Gaunta, jeden z Horkruksów Voldemorta, przed rozpoczęciem szóstego roku Harry'ego w Hogwarcie. Chociaż ogromna wiedza Snape’a na temat czarnej magii pozwoliła mu spowolnić śmiertelne działanie klątwy, nie cofnęła jej zupełnie, co koniec końców doprowadziłoby do śmierci Dyrektora. Dumbledore, wiedząc, że Voldemort nakazał Draco zabicie go, poprosił Snape'a, żeby to on go zabił, aby oszczędzić duszę chłopca i zapobiec jego własnej, wolnej i bolesnej śmierci.

Początkowo Snape był niechętny wykonać to zadanie, jednakże Dumbledore sugerował mu, że taki rodzaj zamachu, nie doprowadzi do zniszczenia ludzkiej duszy, jak może być w przypadku morderstwa z premedytacją. Ostatecznie Severus zgodził się zrobić tak, jak sugerował mu dyrektor. Wspomnienia Snape'a dostarczyły Harry’emu informacji niezbędnych do ostatecznej porażki Voldemorta.

Dzięki wspomnieniom Harry w końcu zrozumiał, postępowanie Severusa Snape’a, jak również dowiedział się, że również on jest horkruksem Czarnego Pana. Wspomnienie to zostało przekazane Harry’emu na polecenie Dumbledore pomimo iż nauczyciel tego nie rozumiał.

Po śmierci Edytuj

Albus potter

Albus Severus Potter

Podczas ostatecznego pojedynku pomiędzy Harrym i Voldemortem, Harry w końcu powiedział mu, że Snape był w rzeczywistości człowiekiem Dumbledore'a, który wszystko co robił, robił z miłości której Lord Voldemort nie może i nigdy nie mógł pojąć. Młody czarodziej przyznał również Czarnemu Panu, że popełnił błąd zabijając Snape’a ponieważ to nie on, a Draco Malfoy był prawdziwym panem Czarnej Różdżki. Jednakże w czasie walki w Dworze Malfoya Harry rozbroił młodego Ślizgona i tym sposobem ostatecznie to właśnie on, Wybraniec, stał się prawowitym właścicielem Czarnej Różdżki.

Portret Snape'a nie został automatycznie umieszczony w gabinecie dyrektora, ponieważ w trakcie bitwy o Hogwart stracił swój urząd. Jednakże Harry Potter, pomimo lat niechęci i nienawiści w celu pokazania zrozumienia dla zmarłego profesora zrobił wszystko, aby portret Severusa zawisł wśród innych dyrektorów[12]. Po śmierci Snape’a znana z ciętego języka Rita Skeeter napisała biografię Snape: łajdak czy święty?, która na podstawie innych publikacji tej autorki mogła zawierać bardzo wiele nieprawdziwych i krzywdzących informacji[13].

Albus Severus Potter, drugi z synów Harry’ego Pottera, odziedziczył piękne zielone oczy po babci i ojcu, otrzymał swoje imiona na cześć dwóch dyrektorów Hogwartu. Dowiedział się tego w czasie podróży na stację Kings Cross, kiedy to wyraził ogromną obawę, że zostanie przydzielony do Slytherinu. Wtedy też poznał historię swoich imion i dowiedział się, że jeden z jego imienników był Ślizgonem oraz najdzielniejszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek znał jego ojciec.

Alternatywna rzeczywistość Edytuj

W czasie czwartego roku w Hogwarcie, Scorpius Malfoy postanowił poprosić Snape’a o którym nasłuchał się w rzeczywistym świecie, aby pomógł mu cofnąć się w czasie i naprawić błędy. Dzięki temu Snape, Hermiona, Ron i Scorpius przenieśli się do czasu pierwszego zadania, kiedy to Gryfonka zatrzymała różdżkę Ślizgona zaklęciem tarczy. Po powrocie do rzeczywistości, w świecie czarodziejów nadal panował Lord Voldemort.

W czasie ucieczki Hermiona i Ron poświęcili się, aby Scorpius i Snape mogli uciekać dalej. W czasie podróży spotkali również ówczesną dyrektorkę – Dolores Umbridge, którą Severus odepchnął zaklęciem. Niestety, gdy zostali otoczeni przez dementorów, nauczyciel eliksirów poświęcił się, aby młody Malfoy mógł cofnąć się do drugiego zadania i zapobiec upokorzeniu Cedrika.[14]

WyglądEdytuj

Severus-Snape-severus-snape-1972318-359-481

Severus Snape, Mistrz Eliksirów

Severus Snape był chudym człowiekiem o bladej skórze, żółtych zębach, haczykowatym nosie oraz ciemnych, penetrujących oczach przypominających tunele. Ubierał się zazwyczaj w powłóczyste, czarne szaty, które łopotały złowieszczo gdy przechodził korytarzami szkoły. Mrocznego i zaniedbanego wyglądu dopełniały półdługie przetłuszczone włosy koloru czarnego. Na ramieniu nauczyciela widniał Mroczny Znak, podkreślający jego przynależność do Śmierciożerców i oddanie Czarnemu Panu.

Młodszy Snape miał "sztywne spojrzenie" i okrągłe ramiona, a jego chód przypominał chód pająka. Włosy nastoletniego Snape również były długie i tłuste. Był również niższego wzrostu niż Syriusz Black[15].Snape miał silną, autorytatywną obecność. Przez cały czas mówił miękkim głosem, z wyjątkiem przypadków, gdy stracił cierpliwość.

OsobowośćEdytuj

Pan Potter - nasza nowa, wielka gwiazda.
— Severus Snape do Harry'ego Pottera w czasie ich pierwszego spotkania[źródło]

Osobowość Severusa Snape’a przedstawiała czarodzieja jako osobę skomplikowaną i wycofaną, która przytłoczona była wieloma złożonymi emocjami, których nigdy w pełni nie ujawnił. Czasem Snape mógł wydawać się zimny, cyniczny, złośliwy i sarkastyczny.

Miał skłonności do żalu i był bardzo skąpy wobec tych, których nie lubił. Szczególnie pogardzał uczniami Gryffindoru, uważając ich za aroganckich i wymagających uwagi. Opisy jego interakcji społecznych jako dziecka sugerują, że miał niskie umiejętności interpersonalne i że mógł ucierpieć z powodu depresji. Snape był samotnym mężczyzną bez przyjaciół. W swoim wczesnym życiu był niepewny, bezbronny i pragnął być częścią czegoś lepszego. Jako dziecko mroczna normalność podmiejskich dzielnic klasy robotniczej, zmieszana z jego ojcem pochodzenia mugolskiego, zainspirowała go pogardą dla zwyczajności. To pilne pragnienie bycia częścią czegoś potężnego i ważnego było tym, co przyciągnęło go do kręgu poplecznikow Lorda Voldemorta.

Gorycz i poczucie gniewu Snape'a wobec świata pogarszały się jeszcze przez prześladowanie, które przeżył w szkole, powodując, że zamknął się on jeszcze bardziej. Snape nie przepadał za mugolami, przypuszczalnie z powodu jego kwaśnego doświadczenia z ojcem i Petunią Evans, ale nie zachowywał się źle w stosunku do mugolskich rodziców. Bardzo głęboko żałował, że poprzez swoje relacje ze Śmierciożercami i zmianę światopoglądu zepsuł swoją przyjaźń z Lily i bronił Hermiony Granger, kiedy Fineas Black nazywał ją szlamą, a jego sposób mówienia był wyjątkowo wybuchowy i wypełniony emocją.

Był indywidualistą, który uważał okazywanie emocji za słabość. Jako mistrz oklumencji potrafił doskonale kontrolować i ukrywać swoje myśli i emocje, co pozwoliło mu zachować dystans. Miał jednak swoje ograniczenia i nie był w stanie pozbyć się wybuchowego temperamentu, zwłaszcza gdy chodziło o Harry'ego Pottera. Niewątpliwie też był wściekły, gdy był oskarżany o tchórzostwo. Snape był potężnym czarodziejem, wykazującym się doskonałymi umiejętnościami w wielu różnych dziedzinach magii. Posiadał również subtelny i niezwykle analityczny umysł. W rezultacie Snape był niezwykle inteligentny , posiadał również umiejętności strategiczne. Był również mizantropem, który nienawidził każdego dziecka pod swoją opieką. Wyjątkiem od tego byli Ślizgoni.

Cenił logikę i przebiegłość ponad magiczną moc. Jako profesor, Snape był znany ze swojej surowej i autorytarnej postawy wobec nauczania. Snape podobnie jak profesor McGonagall, potrafił utrzymać spokój w klasie bez większego wysiłku. Jego standardy dla jego zajęć były znacznie wyższe niż u innych profesorów, gdyż pozwalał tylko uczniom z najlepszymi wynikami na kontynuowanie nauki na prowadzonych przez niego zajęciach. Wykazywał również ogromne zamiłowanie do czarnej magii, dlatego też bardzo często prosił Dumbledore’a o stanowisko nauczyciela obrony przed czarną magią, niestety bez większych rezultatów. Kiedy dyrektor wreszcie przyjął jego kandydaturę wykładał przedmiot z czcią i wielkim oddaniem. Wykazał się również wiekszą sprawiedliwością wobec uczniów i obniżył swoje standardy co do przyjmowania na swoje zajęcia uczniów. Przyjął również Crabbe’a i Goyle’a pomimo niezadowalających wyników uznając to przyjęcie jako formę aresztu.

Ostatecznie to przeszłość Severusa i miłość do Lily Evans pomogły określić jego wnętrze. Jego uczucie, głębokie i prawdziwe do Lily Evans najlepiej ukazywała forma jego patronusa, która niezmiennie od lat przedstawiała łanię, taką samą jak patronus Lily Potter. Po usłyszeniu proroctwa o chłopcu, który pokona Czarnego Pana od razu przekazał te informacje Voldemortowi, nieświadomy, że tym samym może zagrozić Lily i jej dziecku. Snape zdał sobie sprawę z pełnego zakresu swoich działań dopiero po śmierci Lily. Odczuwał straszne wyrzuty sumienia za to co zrobił i całe życie spędził w ciągłym zagrożeniu, aby chronić syna Lily.

Pomimo jego mściwego zachowania, Severus Snape był niezmiernie dzielnym człowiekiem, który posiadał głęboką zdolność do miłości. Wszystko, co zrobił w ostatniej części życia, wskazywało na bezwarunkową miłość i oddanie Lily Evans. Był jednym z najbardziej wiarygodnych sojuszników Dumbledore'a i pełnił rolę podwójnego agenta, podejmował duże ryzyko osobiste w zapewnieniu Harry'emu bezpieczeństwa przed Lordem Voldemortem. Pomimo lat niezgody i waśni, wypominania Dumbledore’owi, starania się o bezpieczeństwo Harry’ego robił wszystko by chłopak był bezpieczny, chociaż początkowo robił to tylko ze względu na jego związek z Lily. Kiedy poinformował Dumbledore, że poinformował Voldemorta o proroctwie, błagał o ukrycie Harry'ego, Lily, a nawet Jamesa. To jasno pokazało, że Snape kładł nacisk przede wszystkim na szczęście Lily, nawet jeśli miało to mieć związek z człowiekiem, którego nienawidził przez większość swojego życia i który zabrał mu kobietę jego życia.

Mimo umiejętności kontrolowania swoich emocji, posiadał on niezwykle wybuchowy i niemal psychotyczny temperament. Wydarzeniami, które wywołały tę nieuchwytną manifestację niepohamowanego gniewu Snape'a, było oskarżeniem Harry'ego, że Snape jest tchórzem po zabiciu Dumbledore'a. Również to wiele lat upokorzeń i prześladowań Snape’a przez Huncwotów z ojcem Harry’ego na czele doprowadziły do jego czerpania wielkiej przyjemności z torturowania i prześladowania syna jego wroga. To dopiero w czasie potyczki Snape’a z Harrym, młody Potter dowiedział się, że to jego nauczyciel był poszukiwanym przez niego Księciem Półkrwi. Ten pojedynek pokazał uciskaną przez lata wściekłość Snape'a w przerażającej chwale i mocy.

Magiczne umiejętnościEdytuj

– Spójrz… na… mnie – wyszeptał. Zielone oczy odnalazły czarne oczy, ale po chwili coś w tych czarnych oczach zanikło, stały się nieruchome, puste i martwe. Ręka trzymająca szatę Harry'ego opadła z głuchym stukiem na podłogę i Snape już się więcej nie poruszył.
— ostatnie słowa Snape'a skierowane do Harry'ego[źródło]

Severus Snape był niezwykle potężnym i bardzo kompetentnym czarodziejem, wykazującym umiejętności w wielu różnych dziedzinach magii - posiadał wiedzę encyklopedyczną i biegłość w eliksirach, był niewiarogodnie utalentowany w Legilimencji i jedynym Śmierciożercom, zdolnym wytworzyć cielesnego Patronusa.

  • LATANIE: Severus posiadał umiejętność latania bez potrzeby użycia miotły, czy też innego magicznego obiektu latającego. Jedynym znanym czarodziejem, który mógł to robić, był sam Lord Voldemort (który prawdopodobnie przekazał tę umiejętność Snape’owi osobiście). W 1997 roku użył tej umiejętności do ucieczki z Hogwartu po jego pojedynku z Minerwą McGonagall.
  • MIŁOŚĆ: Severus był jednym z jedynych ludzi z kręgu Voldemorta, którzy potrafił poczuć bezwarunkową miłość. Zakochał się w Lily Evans jako dziecko i utrzymywał swoje oddanie aż do śmierci. Snape był zdruzgotany śmiercią Lily i wyrażał samobójcze pragnienia. Jednak jego miłość była tak wielka, że poświęcił siedemnaście lat swego życia będąc w stałym niebezpieczeństwie, aby chronić syna Lily i upewnić się, że jej ofiara nie była próżna. To, że patronusem Snape'a była łania, podobnie jak Lily, pokazuje, że jego miłość do niej była znacznie silniejsza niż jego lojalność wobec Lorda Voldemorta. Snape był jedynym Śmierciożercą, który był w stanie rzucić zaklęcie patronusa.
  • CZARNA MAGIA: od małego Severus wykazywał ogromne zainteresowanie czarną magią i rzucaniem czarno magicznych zaklęć. Według Syriusza Blacka, Snape pałał się czarną magią już od czasów szkolnych. W okresie szkolnym wymyślił liczne zaklęcia, głównie te czarnomagiczne. Nie wiadomo, czy zdawał sobie sprawę z istnienia horkruksów, czy tworzenia ich przez Voldemorta, ponieważ nigdy o nich nie wspominał.
  • ELIKSIRY: Severus był bardzo biegły w warzeniu eliksirów i pracował jako Mistrz Eliksirów w Hogwarcie od około 15 lat. Jego zdolność do wytwarzania eliksiru zdecydowanie wykraczała poza proste warzenie z receptur. Kiedy był jeszcze tylko studentem, zmieniał oficjalne instrukcje zastępując je własnymi pomysłami, co skutkowało szybszymi i bardziej wydajnymi rezultatami. Był w stanie wyprodukować bardzo skomplikowane eliksiry, takie jak Veritaserum, czy też Wywar Tojadowy. Snape był również w stanie rozpoznać Eliksir Wielosokowy tylko po zapachu, jak również wyprodukować fałszywy eliksir prawdy, który był w stanie oszukać Dolores Umbridge. Ponadto potrafił on wytworzyć niezidentyfikowany złoty eliksir, który pomógł Albusowi Dumbledore spowolnić działanie klątwy. Nie wiadomo również, czy to Snape był wspomnianym studentem, który wygrał w poprzednich latach pracy Slughorna buteleczkę Felix Felicis, ponieważ Snape nie miał żadnych przypadków szczęśliwych momentów. Chociaż, biorąc pod uwagę sytuacje, w których szczęście pomogło Snape w jego późniejszych latach i jego zdolnościach, mógł sam uwarzyć eliksir, jeśli kiedykolwiek uzna to za potrzebne.
  • OPCM: Chociaż Snape posiadał zręczność w rzucaniu czarno magicznych zaklęć, posiadał również niewyobrażalną wiedzę na temat tego, jak się przed nią chronić. Przyczyniło się do tego jego encyklopedyczne rozumienie sztuki ciemności. Snape określał temat obrony przed czarną magią jako niezwykle ważny, dlatego na swoje zajęcia dla klas VI przyjmował tylko uczniów z ocenami: Powyżej Oczekiwań i Wybitnych oraz wykładał tak, że nawet Harry Potter nie mógł zaprzeczyć jego ogromnej wiedzy. Snape skutecznie pomagał w czasie zajęć klubu pojedynków w 1992 roku. Jego zdolności w tym zakresie były tak wielkie, że potrafił spowolnić działania klątwy rzuconej na pierścień Slytherina i atakującej Dumbledore’a. Snape, dzięki swoim umiejętnościom potrafił oprócz wymyślenia własnych, czarnomagicznych zaklęć stworzyć również takie, które pozwoliły mu na ich cofnięcie lub naprawienie wyrządzonych szkód.
  • OKLUMENCJA I LEGILIMENCJA: Niepowtarzalna zdolność Snape'a do ukrycia jego myśli i uczuć z zewnętrznej penetracji okazała się dla niego kluczowa. Przez siedemnaście lat udało mu się ukryć fakty dotyczące jego życia przed Lordem Voldemortem, takie jak skrucha za śmierć Lily Evans i jego sekretny sojusz z Albusem Dumbledorem. Snape był także znawcą Legilimencji; Harry Potter czuł się tak, jakby Snape miał możliwość czytania umysłu, nawet zanim się dowiedział, że Snape posiada takie zdolności. Snape używał Legilimencji na Harry'm ciągle próbując nauczyć go Oklumencji w czasie ich zajęć. Ponieważ Voldemort był uważany za największego znawcę Legilimencji w historii świata czarodziejów, a nie był w stanie odczytać całkowicie umysłu Snape'a pomimo tego, że byli wielokrotnie w tym samym pomieszczeniu, Snape mógł być uważany za największego znawcę oklumencji w historii. Biorąc pod uwagę fakt, że Voldemortowi zdarzało się wnikać w myśli Snape’a i nie poznać prawdy o podwójnym życiu mistrza eliksirów, Snape musiał znać inny, bardziej zaawansowany rodzaj oklumencji lub też był po prostu tak dobrym aktorem, że Voldemort nie musiał tak naprawdę nigdy zaglądać w głąb myśli swojego agenta.
  • TRANSMUTACJA: Severus posiadał duże zdolności transmutacyjne, z łatwością potrafił zamienić jeden przedmiot w drugi. Posiadał również zdolności doprowadzania przedmiotów do zniknięcia.
  • ZAKLĘCIA: Snape mógł bez problemu używać uroków umożliwiających lewitację przedmiotów, rozbrojenie, czy też zapisanie instrukcji przy jednym machnięciu różdżką. Był również zdolny dorzucenia Zaklęcia Patronusa, co jest niezwykle trudne i naprawdę niewielu czarodziejom udaje się opanować tę sztukę.
  • POJEDYNKI: Chociaż rzadko pojawiał się jako jedna ze stron w znanych pojedynkach, to można zdecydowanie stwierdzić, że Snape był doskonałym czarodziejem, znającym się na sztuce pojedynkowania. Był w stanie zablokować zaklęcia rzucone na niego przez potężną czarownicę Minerwę McGonagall (która była zdolna do pojedynku z Voldemortem wraz z Kingsleyem i Slughornem) podczas ich krótkiego pojedynku, choć zmusiła go do ucieczki przed przybyciem innych opiekunów domów Hogwartu. Swoje umiejętności pojedynkowe pokazał już w 1992 roku, kiedy to pokonał Gilderoy’a Lockharta jednym prostym zaklęciem. Snape z łatwością blokował wszystkie zaklęcia Harry'ego Pottera podczas ucieczki po Bitwie na Wieży Astronomicznej, używając Legilimencji do czytania ruchów Harry'ego i przeciwstawiania im się wszystkim, zanim zostaną rzucone. Snape uczestniczył również w Bitwie Siedmiu Potterów, dołączając do Śmierciożerców (chociaż potajemnie starał się pomagać Zakonowi). W przeciwieństwie do stylów pojedynków innych Śmierciożerców, Snape preferował obronne czary i wykorzystywał agresywną magię tylko w obliczu słabego przeciwnika, takiego jak Lockhart, lub kiedy jego wróg narastał i zaczął popełniać błędy. Snape nigdy nie umiał walczyć ze Śmierciożercą lub innym poplecznikiem Czarnego Pana, ale też żaden Śmierciożerca nie odważył się podnieść różdżki przeciwko niemu, co wskazuje na ich świadomość, co do jego zdolności w tym zakresie.
  • TWORZENIE NOWYCH ZAKLĘĆ: W czasie nauki szkolnej Snape wykazał się ogromną pomysłowością w kwestii wymyślania nowych zaklęć. Niektórymi z wymyślonych w tym czasie przez niego zaklęć były: Sectumsempra, uzdrawiające zaklęcie Vulnera Sanentur, Jęzlep, Muffliato, niewerbalny Levicorpus oraz Liberacorpus. Ostatnie dwa zaklęcia stały się niezwykle popularnymi czarami wśród uczniów. Nie wiadomo nic, na temat techniki jaka towarzyszyła Snape’owi przy wytwarzaniu zaklęć.
  • MAGIA NIEWERBALNA I BEZRÓŻDŻKOWA: Snape jako doskonały czarodziej posiadał umiejętność rzucania czarów w sposób niewerbalny, zarówno tych prostych (jak chociażby pisanie instrukcji na tablicy), jak i tych bardziej zaawansowanych oraz bez potrzeby użycia różdżki, tylko poprzez kontakt wzrokowy z daną osobą, czy też przedmiotem.
  • MYŚLENIE LOGICZNE: Severus Snape w swojej pracy i działaniach potrafił oprzeć się tylko o logiczne myślenie pomijając tym samym magię, co wg Hermiony Granger potrafiło naprawdę niewielu czarodziejów. Swoje umiejętności dedukcji i logicznego myślenia zademonstrował wyraźnie poprzez swój wkład w ochronę Kamienia Filozoficznego w 1992 roku.
  • LATANIE/QUIDDITCH: Poza zdolnościami latania bez użycia miotły, czy też innego środka latającego, których nauczył się od Czarnego Pana, Severus Snape prawdopodobnie był dobry w lataniu na miotle, jak również dobrze znał zasady gry w Quidditcha (doskonale pokazuje to moment, w którym zastąpił profesor Hooch na stanowisku sędziego). Wspomnienia Severusa z czasów szkolnych pokazują jednak, że nie zawsze był on doskonałym w tej dziedzinie, jednakże próbował zdobyć tę umiejętność próbując zaimponować Lily i odwieść ją od rywala, Jamesa Pottera.
  • POEZJA:Nigdy nie zostało potwierdzone, że Severus Snape posiadał zdolności literackie, jednakże jego umiejętność tworzenia zaklęć, jak również wymyślenia wierszowanej zagadki chroniącej dostępu do Kamienia Filozoficznego mogła sugerować przynajmniej podstawowe zdolności w tym zakresie.

RelacjeEdytuj

Z rodzicami Edytuj

Snape nigdy nie uważał miejsca, gdzie dorastał jako dom. Raczej tak samo jak Voldemort i Harry Potter to Hogwart uważał za swój dom. W dzieciństwie był prawdopodobnie zaniedbywani, a jego rodzice wykazywali zachowania dysfunkcjonalne. To przeżycia z czasów jego dzieciństwa zaważyły na dalszym życiu Severusa i miały istotny wpływ na jego charakter i zachowanie.

Pomimo ojca, który nie lubił niczego co jest magiczne, Snape był dość dobrze zaznajomiony z magią, zanim otrzymał list z Hogwartu. Syriusz Black zauważył później, że kiedy po raz pierwszy przybyli do szkoły, Snape znał więcej przekleństw niż wielu uczniów siódmego roku. Wygląda na to, że młody Snape miał nieco lepsze relację ze swoją matką. W latach szkolnych nazwał siebie "Książę Półkrwi", tworząc ten pseudonim od nazwiska panieńskiego matki (Prince z ang. Książę) oraz statusu krwi, nawiązując tym samym do swojego pochodzenia. Poza tym jest całkiem prawdopodobne, że Eileen dała synowi bardzo wiele przedmiotów przydatnych w czasie szkolnej nauki. Jak twierdzi Harry, książka do eliksirów, którą „odziedziczył” po Księciu Półkrwi miała co najmniej pięćdziesiąt lat.

Od co najmniej 1996 roku Snape w okresie letnim przebywał w domu rodzinnym przy Spinner's End. Nie są znale dalsze losy jego rodziców. Jego wynagrodzenie jako profesor eliksirów w Hogwarcie zapewne pozwalało na to, aby mógł sobie pozwolić na inne zakwaterowanie w okresie letnim, ale wspomnienia z dzieciństwa Lily mogły go powstrzymać przed porzuceniem domu.

Z Lily Evans Edytuj

ThumbnailCA7DWRJ0

Lily i Severus

Przyjaźń Snape'a z Lily Evans była prawdopodobnie jedyną rzeczą, która naprawdę przynosiła mu radość. Po raz pierwszy spotkał Lily w bardzo młodym wieku, uznając ją jako czarownicę pewnego dnia, kiedy ona i jej siostra Petunia grały w parku w pobliżu domu. Pomimo mugolskiego pochodzenia Lily nigdy ten fakt mu nie przeszkadzał. Zaprzyjaźnili się i często spędzali czas na rozmowach o magii i świecie czarodziejów. W 1971 roku oboje zostali przyjęci do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie i kontynuowali swoją przyjaźń aż do piątego roku pomimo przydzielenia do różnych domów.

W czasie piątego roku Snape zaczął spotykać się z ludźmi, którzy uznawali supremację czystej krwi i interesowali się czarną magią, co nie podobało się Lily i krok po kroku niszczyło ich długoletnią przyjaźń. Młoda Gryfonka była oburzona poglądami, jakie zaczął przyjmować i wygłaszać Severus nie potrafiący zrozumieć jej awersji. Jak na ironię, Lily mogłaby kochać Snape'a romantycznie (z pewnością kochała go jako przyjaciela), jeśli tak bardzo nie kochałby czarnej magii i przyjaźnił się z ludźmi, którzy żyli ponad innych. Kiedy Snape w przypływie złości nazwał Lily szlamą stracił ją na zawsze. później spytała go, czy nadal zamierza zostać Śmierciożercom, i nie zaprzeczył, odsunęła się od niego całkowicie, pomimo wielokrotnych prób przeprosin.

Gdy Snape podsłuchał wypowiedzianą przez Sybillę Trelawney przepowiednię natychmiast przekazał jej treść do Czarnemu Panu, nie wiedząc, że ma to coś wspólnego z Lily. Po odkryciu, że Lord Voldemort planuje zabić rodzinę Potterów, Snape poprosił go, aby oszczędzić Lily w zamian za męża i syna. Później zwrócił się do Albusa Dumbledore'a, prosząc go, aby zrobił wszystko, co w jego mocy, aby chronić Lily i jej rodzinę.

Snape był zdruzgotany śmiercią Lily, zatapiając się w depresji, która trwała przez resztę życia, jednakże na polecenie Dumbledore'a postanowił chronić jej syna, Harry'ego i pomagać mu w pokonaniu Czarnego Pana. Snape nigdy nie mówił o Lily z wyjątkiem Dumbledore'a. Było to prawdopodobnie spowodowane bólem i obawą, że wzmianka o niej może sprawić, że inni zaczną coś podejrzewać. Mimo że ciągle oczerniał Jamesa w oczach syna Lily, nie czynił tego z nią samą, prawdopodobnie z powodu niemożliwości znieważenia jej ponownie. Rzeczywiście, patronusem Snape'a była łania, podobnie jak Lily, ponieważ kochał ją przez całe swoje życie. Gdy Snape umierał, poprosił Harry'ego, aby spojrzał mu w oczy; Ostatnim życzeniem w ostatnich chwilach życia, było umrzeć, patrząc w zielone oczy, w oczy które miała jego ukochana.

Z Huncwotami Edytuj

Huncwoci

Ilustracja przedstawiająca Huncwotów

Huncwoci byli grupą czterech chłopców z Gryffindoru, z którymi Snape popadł w konflikt trwający przez wszystkie lata szkolne. W skład grupy wchodzili Remus Lupin, Peter Pettigrew, Syriusz Black i James Potter. Snape i ci ostatni poznali się już w czasie pierwszej podróży do szkoły Ekspresem Londyn-Hogwart.

Przez cały czas w Hogwarcie, James i jego przyjaciele (oprócz Lupina) ciągle dręczyli Snape'a, Pettigrew robił to tylko dlatego, robił to James i Syriusz. Lupin nie zachęcał do dręczenia, ale też nie próbował ich powstrzymać. Z kolei Snape nigdy nie stracił okazji, aby śledzić ich gdy tylko było to możliwe. Sprawy przybrały tragiczny obrót, gdy Syriusz nabijając się z Severusa namówił go do śledzenia Lupina i pójścia za nim tunelem do Wrzeszczącej Chaty. Snape zauważył, jak Lupin przeistacza się w wilkołaka, zanim James wyciągnął go z tunelu i uratował od niechybnej śmierci lub w najlepszym przypadku bardzo poważnych ran. Snape nie pomyślał, że James postąpił szlachetnie. Uważał, że zrobił to aby on i reszta Huncwotów uniknęła wydalenia ze szkoły, dlatego też incydent ten paradoksalnie wzmógł ich wzajemną niechęć.

W czasie siódmego roku nauki w Hogwarcie, Lily i James zaczęli się spotykać, co prawdopodobnie spowodowało jeszcze większą nienawiść Snape'a. James zawsze podejrzewał, że Snape miał głębsze uczucia wobec Lily, co w dużym stopniu wpłynęło na jego zachowanie wobec niego.

W czasie, gdy Harry Potter uczęszczał do szkoły, Snape zachwycił się porównaniem Harry'ego z ojcem i przy każdej możliwej okazji starał się zaprzeczać wszystkim wielkim słowom jakie padały na temat Jamesa Pottera. Pomimo, że opisy Snape'a dotyczące "nastoletniego ja" Jamesa były dokładne, Snape celowo pominął nawet niejasne opisy szlachetnych zachowań Jamesa. Snape czuł również gorycz i wobec Remusa Lupina i zaczął opowiadać o tym, że jest wilkołakiem w nadziei, że uczniowie się będą się z niego śmiać i doniosą o tym swoim rodzicom. Należy jednak zauważyć, że pomimo specyficznego związku Snape'a z Huncwotami, posłusznie szykował eliksiry do Remusa Lupina podczas jego kadencji w Hogwarcie i usiłował uratować życie. Lupin był jedyną osobą, która mogła wchodzić w interakcje z Snape'em co najmniej na poziomie neutralnym, gdy byli dorosłymi. Lupin, podobnie jak wszyscy, wierzył, że Snape jest złym, tchórzliwym sługą Voldemorta po zabójstwie Albusa Dumbledore'a i zmarł przed poznaniem prawdy.

Snape wykazywał szczególną niechęć wobec Syriusza. Nie tylko ze względu na ich relacje w czasach szkolnych, ale również uważał, że to właśnie Syriusz zdradził Potterów. To właśnie on chciał być tym, który odda zbiegłego z Azkabanu Blacka w ręce Dementorów, dlatego też był wyjątkowo wściekły, gdy dowiedział się, że udało mu się uciec.

Po udowodnieniu niewinności Syriusza, Dumbledore nalegał, aby się pogodzili i razem, ramię w ramię stanęli przeciwko Voldemortowi. Chociaż Syriusz czuł żal z powodu złośliwego traktowania Snape'a w szkole, obaj byli ledwie zdolni do przeprowadzenia cywilizowanej rozmowy. W okresie, w którym Syriusz ukrywał się przed Ministerstwem Magii, Snape zaczął go dręczyć z powodu tego, że był bezużyteczny Zakonowi, kiedy był zamknięty w domu matki. Jednak po poznaniu niewinności Syriusza, Snape przyznał, że walczyli po tej samej stronie, a kiedy Harry opowiedział Snape’owi, że uważa, że Voldemort złapał Syriusza, Snape zrozumiał szyfr młodego Gryfona i szybko pobiegł sprawdzić, czy Syriusz jest w istocie bezpieczny.

Snape nie był pogardliwy wobec Petera Pettigrew, Huncwota który naprawdę zdradził Lily. Możliwe, że Snape uważał go za kogoś nic nieznaczącego. Prawdopodobnie jednak był zmuszony utrzymać jego niechęć do minimum w ramach swojej roli jako podwójnego agenta. Kiedy Czarny Pan przydzielił Pettigrew do pracy jako jego asystenta, Snape zaczął traktować go jak kamerdynera, zmuszając go do sprzątania swojego domu i podawania posiłków swoim gościom i upewniając się, żeby nie czuł się komfortowo i szczęśliwie. Snape też wyraźnie cieszył się, gdy groził Peterowi, że powie Voldemortowi, że pragnie bardziej niebezpiecznych zadań, kiedy będzie protestował przeciwko jego pracy jako sługa Snape'a.

Z Harrym Potterem Edytuj

Harry-Potter-Wallpaper-harry-james-potter-26304185-1280-800

Harry Potter

Jak bardzo przypominasz swojego ojca, Potter – powiedział nagle Snape, a oczy mu rozbłysły. – On też był niezwykle zarozumiały. Miał pewien talent do quidditcha, więc uważał się za lepszego od nas wszystkich. Chodził dumny jak paw, otoczony swoimi przyjaciółmi i wielbicielami… puszył się, zupełnie jak ty. Mój tata się nie puszył – wypalił Harry, zanim zdołał się powstrzymać. Ja też nie. Twój ojciec też miał w nosie regulamin – ciągnął Snape ze złośliwym uśmiechem. Uważał, że przepisy są dla zwykłych śmiertelników, nie dla zdobywców Pucharu Quidditcha. Woda sodowa tak mu uderzyła do głowy, że… ZAMKNIJ SIĘ!
— rozmowa Snape'a z Harrym[źródło]

Relacje między Snape’m, a Harrym Potterem były napięte od pierwszego dnia nauki młodego czarodzieja. Pomimo faktu, że obiecał go chronić w imię swojej miłości do Lily, nie mógł być wobec niego obiektywny ze względu na jego ojca, Jamesa.

W rzeczy samej, Snape był przepełniony tylko pogardą i goryczą wobec Harry'ego, który jednocześnie przypomniał mu o Lily i Jamesie. Snape często wyśmiewał zdolności chłopca, znęcał się na zajęciach i karał go w miarę możliwości. Był też zły, a nawet zazdrosny o popularność Harry'ego, którą również zrównał z ojcem Harry'ego. Chociaż Snape groził Harry’emu wyrzuceniem ze szkoły, nigdy do tego nie doprowadził w imię obietnicy o jego ochronie. Nigdy nie zapomniał, że Harry był również dzieckiem Lily. Kiedy dowiedział się, że Dumbledore od samego początku planował, aby Harry umarł, Severus był przerażony, widząc w tym zdradę pamięci Lily.

Kiedy Harry pomógł uciec Syriuszowi Blackowi ich relacje uległy pogorszeniu, ponieważ Snape wierzył wówczas, że to właśnie Syriusz zdradził Lily Voldemortowi, podczas gdy Harry dowiedział się o jego niewinności. W czasie ich wspólnych lekcji oklumencji, Snape rozkoszował się, zmuszając Harry'ego, by przeżywał swoje najgorsze wspomnienia. Gdy umarł Syriusz, Harry zaczął obwiniać o to Snape’a, że wyśmiewając Syriusza o jego bezużyteczności, spowodował, że dołączył do walki. Chociaż Snape szybko przychodził z pomocą Zakonowi, Harry określał to przede wszystkim jako próbę złagodzenie własnego sumienia o tym całym incydencie. Młody Potter przeżył prawdziwy wstrząs gdy odkrył, że to właśnie Snape doniósł Czarnemu Panu o proroctwie, co koniec końców doprowadziło do śmierci jego rodziców. Kiedy później Snape zabił Dumbledore'a, Harry zaczął pałać do Snape’a nienawiścią porównywalną do nienawiści do Voldemorta.

Tylko raz Snape widział Harry'ego jako syna Lily i to było tuż przed śmiercią. W związku z tym Harry otrzymał dostęp do wszystkich ukrytych wspomnień Snape'a, które przyświecały prawdziwym intencjom nauczyciela i pokazywały go z bardziej ludzkiej strony. Kiedy Harry odkrył, że Snape naprawdę kochał jego matkę i wszystko co robił sprawiło, że był w stałym niebezpieczeństwie, jego opinia o nim zmieniła się całkowicie.

W wieku dorosłym wydaje się, że cała nienawiść Harry'ego do Snape'a zniknęła, a jej miejsce zajęło zrozumienie. Widać to przez jego prośbę, aby portret Snape'a wisiał w gabinecie dyrektora szkoły, pomimo, że nie stało się to od razu po jego śmierci ze względu na ucieczkę Snape’a. Co więcej, Harry dał najmłodszemu synowi imiona "Albus Severus" i powiedział mu, że jego drugie imię odziedziczył po "najodważniejszym człowieku, jakiego kiedykolwiek wiedział".

Z Ronem Weasley’em i Hermioną Granger Edytuj

Hermione Ron Harry in cafe

Magiczne Trio

Snape krytykował młodych Gryfonów przy każdej ku temu sposobności, najprawdopodobniej ze względu na to, że byli przyjaciółmi Harry'ego, a także uczniami Gryffindoru. Chociaż Snape rzadko znalazł coś złego w pracy Hermiony, nigdy nie przyznawał jej punktów za poprawne odpowiedzi i ośmieszał ku uciesze Ślizgonów. Mimo to Snape uratował im życie w 1993 r., kiedy profesor Lupin przekształcił się w wilkołaka, a nawet po tym, jak przestali być jego uczniami, kontynuował pomaganie trio w ich dążeniu do zniszczenia Horkruksów. Nie wiadomo, jak Ron i Hermiona zareagowali na prawdę o lojalności Snape'a, chociaż Harry wspomniał o wspomnieniach Snape'a, które ich zszokowały. Nie ma też wzmianki o tym, że protestowali przeciwko Harry'emu i Ginny na nadanie imienia dla jednego z synów po Snapie, co mogłoby oznaczać, że Ron i Hermiona również mu wybaczyli i darzyli szacunkiem.

Z Albusem Dumbledore’m Edytuj

Images (3)

Relacje między Dumbledore'm, a Snape’m można określić jako bliskie. Dumbledore był dyrektorem Snape'a podczas jego nauki w Hogwarcie i prawdopodobnie był pod wrażeniem zdolności Snape'a. Snape prawdopodobnie nie odczuwał prawdziwej lojalności wobec Dumbledore'a jako uczeń co mogło wynikać z braku reakcji na prześladowanie go przez uczniów. Mimo to zgodził się zachowywać likantropię Remusa Lupina w tajemnicy.

Po tym jak przekazał Czarnemu Panu proroctwo o chłopcu, który go pokona i odkryciu, że życie ukochanej kobiety jest zagrożone, zwrócił się do Dumbledore'a, aby zapewnił jej bezpieczeństwo. Dumbledore zdecydował się wykorzystać wyrzuty sumienia Snape'a i nakłonił go do dołączenia do Zakonu Feniksa jako podwójnego agenta. Dał też Snape’owi pracę nauczyciela Eliksirów i opiekuna Ślizgonów w Hogwarcie w wieku 21 lat.

Jako szpieg dla Zakonu, Snape w milczeniu trzymał się w szeregach Śmierciożerców, informując Dumbledore'a o swoich ruchach. Przyjął również rolę tajnego agenta Voldemorta i dostarczył mu strategiczne informacje o Zakonie. Zawartość tych raportów była często dyktowana przez Dumbledore'a. Gdy Snape dowiedział się, że Dumbledore od samego początku planował śmierć Harry’ego był przerażony, dostrzegając w tym zdradę pamięci Lily. Dumbledore wyraźnie nie docenił głębokości uczuć Snape'a, a lata później bardzo się zdziwił, gdy dowiedział się, że Severus nadal zachował swoje oddanie Lily Potter.

W 1996 roku Dumbledore dowiedział się o planach Voldemorta, aby go zabić. Znając Voldemorta spodziewał się, że Draco Malfoy zawiódłby i przy założeniu, że Snape jest następcą Draco, Dumbledore przydzielił Snape’owi zadanie zabicia go, kiedy nadejdzie właściwa chwila. Dumbledore powierzył mu także i ochronę uczniów, kiedy Hogwart znalazł się pod kontrolą Voldemorta.

Pomimo wzajemnego zaufania, Dumbledore nigdy nie pozwolił Snape'owi na objęcie jako nauczyciel OPCM. Twierdzono, że zrobił to tak, aby Snape nie powrócił do „starych zwyczajów”. Prawda może być taka, że Dumbledore uwierzył w rzuconą przez Voldemorta klątwę na to stanowisko, która uniemożliwia nauczycielom utrzymanie się na nim dłużej niż rok. Umieszczenie Snape’a na tym stanowisku mogłoby ryzykować jego bezpieczeństwo, a Dumbledore nie pozwoliłby na takie ryzyko, w razie gdyby potrzebował pomocy Severusa. Kiedy Dumbledore został rażony przekleństwem rzuconym na pierścień Marvolo Gaunta, poprosił Snape'a, aby go zabił w odpowiednim momencie i zgodził się na objęcie przez nauczyciela eliksirów stanowiska nauczyciela OPCM.

Z Petunią Dursley (zd.Evans) Edytuj

Snape spotkał Petunię Evans w dzieciństwie. Była ona siostrą Lily Evans, która w przeciwieństwie do siostry nie posiadała magicznych mocy. Snape i Petunia nie przypadli sobie do gustu już od pierwszego spotkania. Petunia patrzyła z pogardą na Snape’a ze względu na jego niski stan ekonomiczny i dlatego, że był tak dziwaczny. Snape z drugiej strony uważał ją za głupią, bo była mugolem i nie miała pojęcia o jego ubraniach.

Z Lordem Voldemortem Edytuj

Harry-potter-lord-voldemort-r2

Czarny Pan - Lord Voldemort

W czasach swojej działalności jako Śmierciożerca, Snape był jednym z najbardziej zaufanych i oddanych sług Lorda Voldemorta. W 1980 roku Snape podsłuchał część proroctwa, która przewidywała upadek Voldemorta. Po złapaniu na podsłuchiwaniu Snape pospieszył się, aby powiedzieć Voldemortowi to, co usłyszał, nie zdając sobie sprawy, że jego informacje były niekompletne. Jednak odwrócił się przeciw Czarnemu Panu, gdy ten zdecydował się skierować swoje mordercze działania w stronę rodziny Lily.

Kiedy Voldemort wrócił do formy fizycznej w 1995 roku, Snape rzekomo wrócił do niego jako szpieg dla Zakonu. Używając Oklumencji, Snape mógł zamknąć umysł, ukryć prawdę i utrzymywać, że jest wiernym swojemu Panu. Snape był jednym z niewielu Śmierciożerców, którzy posiadali pełne zaufanie Czarnego Pana, a po zamordowaniu Albusa Dumbledore'a stał się najbliższym doradcą Voldemorta. Uznanie Czarnego Pana wobec Severusa zostało podkreślone jego zgodą na przejęcie stanowiska dyrektora Hogwartu przez Snape’a.

Pomimo uznania, Lord Voldemort zabił z zimną krwią Severusa przy użyciu swojego węża, Nagini w 1998 roku, wierząc, że będzie on prawdziwym panem Czarnej Różdżki. Chociaż twierdził, że żałował konieczności tego czynu, nie żałował samego Severusa, który przez wiele lat uważał za jednego z najbardziej oddanych doradców. Po śmierci Snape'a, Harry Potter wyjawił Voldemortowi, że Snape zdołał go oszukać przez wiele lat, ponieważ działał całkowicie z miłości do Lily Evans - czegoś, czego Voldemort nie rozumiał. Gdy wiele lat wcześniej, Snape poprosił Voldemorta, żeby ocalił życie Lily, błędnie wierzył, że interes Snape'a w niej jest jedynie fizyczny i stanowczo stwierdził, że istnieje wiele innych kobiet, będących lepszymi niż Lily. Możliwe, że jednym z powodów dla których Voldemort tak bardzo ufał Snape’owi, był fakt pochodzenia Snape’a, tak bliski pochodzeniu Czarnego Pana.

Oboje byli synami mugolskich ojców i matek z krwi czystej krwi (Voldemort: Tom Riddle Sr i Meropa Gaunt, Snape: Tobiasz Snape i Eileen Prince). Ojciec Voldemorta porzucił swoją żonę, gdy była w ciąży z synem, podczas gdy ojciec Snape'a dręczył psychicznie żonę i syna obrzucając ich obelgami na każdym kroku. Zarówno Voldemort, jak i Snape podkreślali, że bardziej identyfikują się z rodzinami swoich matek, niż ojców. Oboje dorastali w ubóstwie - Voldemort dorastał w sierocińcu, a Snape mieszkał w Spinner's End. Poza tym, zarówno Riddle, jak i Snape byli Ślizgonami znanymi ze swojej inteligencji. Oboje mężczyźni pasjonowali się czarną magią i czystością krwi, jak również nadali sobie pseudonimy (Riddle był znany jako Lord Voldemort, a Snape przyjął imię Książę Półkrwi). Oba widzieli Hogwart jako prawdziwy dom. Ponadto, obaj mężczyźni posiadali w swoich zbiorach niezwykle istotne dla nich książki dotyczące czarnej magii – Voldemort miał pamiętnik, podczas gdy Snape miał podręcznik Eliksirów w którym zapisywał swoje pomysły rozwiązań w warzeniu eliksirów, czy wymyślone przez siebie zaklęcia.

Jednym z aspektów, który odróżnia Snape’a od Voldemorta było ojcobójstwo. Voldemort ostatecznie zamordował własnego ojca. Voldemort musiał także uznać Snape'a za potężnego i inteligentnego czarodzieja, który mógłby manifestować jego ideologie.

Były jednak inne różnice pomiędzy Snape’m, a Voldemortem. Snape przez całe życie kochał sekretną miłością Lily Evans, która zmotywowała go do odejścia od Śmierciożerców i ochrony jej syna od śmierci w rękach Voldemorta. Z drugiej strony, Voldemort uznawał miłość jako słabość, która wykraczała poza jego rozumienie. Ten brak rozumienia miłości doprowadził ostatecznie do jego klęski. Ponadto, w przeciwieństwie do Voldemorta, Snape wiedział o istnieniu świata czarodziejów, zanim miał jedenaście lat (prawdopodobnie ze względu na fakt, że matka Snape'a była rzeczywiście obecna w dzieciństwie).

Snape posiadał umiejętność latania bez konieczności użycia miotły, czego nauczył go sam Czarny Pan, gdyż wykazał taką samą umiejętność podczas Bitwy Siedmiu Potterów. To pokazuje, że Lord Voldemort miał wiele zaufania do Snape'a, ponieważ nauczył go bardzo wyjątkowej zdolności, czego nie mógł zrobić z jakimkolwiek innym Śmierciożercą.

Z Rodziną Weasleyów Edytuj

The-weasley-family-harry-potter-9137817-1024-576

Rodzina Weasley

Relacja między Weasley’ami, a Snape’em miała charakter neutralny, obie strony się akceptowały. Weasleyowie byli zdrajcami krwi, zwolennikami mugoli i wszystkiego czemu sprzeciwiał się Śmierciożerca.

Snape po zmianie strony zrezygnował z większości swoich uprzedzeń. Nie wiadomo, czy Snape był jednym z Śmierciożerców, który zabił braci Prewettów, czy też nie zdradził ich przed śmiercią. Oba zabójstwa miały miejsce w 1981 roku. Weasleyowie podobnie jak Snape w młodości borykali się z problemami finansowymi. Artur i Molly zdążyli opuścić Hogwart, nim Severus zaczął do niego uczęszczać jednakże poznali się w czasie spotkań Zakonu Feniksa. Niewiele wiadomo na temat ich relacji, chociaż można było zauważyć, że Molly starała się podkreślać jego rolę jako nauczyciela. Umiejętności Molly do sporządzania eliksirów, mogły być argumentem do znalezienia między nimi „wspólnego języka”.

Severus Snape uczył wszystkie dzieci Weasly’ów w czasie ich nauki w Hogwarcie. Zdolności Billa i Percy’ego pokazały, że Snape nigdy nie zmienił zasad panujących na swoich zajęciach oraz stale był profesjonalny w każdym calu. Młodsi bracia Billa i Percy’ego, Fred i George, którzy przez swoje zachowanie mogli zostać postrzegani jako „Huncwoci swoich czasów”, nie interesowali się nauką, ponieważ mieli jasno określony plan na przyszłość. Bliźniaki wielokrotnie otrzymywali szlabany za swoje wybryki, co prawdopodobnie najchętniej i najczęściej czynił przy każdej możliwej okazji, Snape.

Ginny była ostatnim członkiem rodziny Weasley, którego uczył przed swoją śmiercią Snape. Była również jedynym członkiem, który uczył się za czasów Snape’a jako dyrektora oraz anonimowego współprzewodniczącego Gwardii Dumbledore’a.

Ron wiedział o traktowaniu uczniów Snape'a przed uczęszczaniem na jego zajęcia, prawdopodobnie słysząc to od swojego starszego rodzeństwa, wskazując na długi ciąg antagonizmu pomiędzy Snape’m a dziećmi Weasleyów. Zabójstwo Dumbledore'a i przypadkowe okaleczenie George'a zrodziło nienawiść ze strony całej rodziny. Jednak, gdy wojna się skończyła, Weasleyowie dowiedzieli się prawdy o lojalności Severusa i prawdopodobnie zaczęli go szanować i podziwiać.

Z Rodziną Malfoy Edytuj

453px-Narcissa-and-Lucius-narcissa-malfoy-28196895-1360-799

Narcyza i Lucjusz Malfoy w czasie Bitwy o Hogwart

Snape wydawał się być w dobrych stosunkach z rodziną Malfoyów. Lucjusz Malfoy był prefektem Slytherinu, gdy Snape zaczął uczęszczać do Hogwartu, a obaj udzielali się w tych samych kręgach społecznych, w których znaleźli się również inni Śmierciożercy. Lucjusz również w dorosłym życiu wypowiadał się dobrze o Severusie, co mogło również powodować faworyzowanie jego syna, Draco przez nauczyciela eliksirów. Również Draco szanował Snape’a i wielokrotnie powtarzał, że byłby on lepszym dyrektorem niż Albus Dumbledore.

Jednakże, po uwięzieniu ojca w Azkabanie po bitwie w Departamencie Tajemnic, Draco zaczął zachowywać się nieufnie nawet wobec ulubionego nauczyciela, podejrzewając, że pragnie on zająć miejsce jego ojca w szeregach Śmierciożerców. Nie chciał pomocy ze strony Snape’a, gdy w czasie szóstego roku toczył walkę z własnym sumieniem i przygotowywał zabójstwo Albusa Dumbledore’a na zlecenie Lorda Voldemorta.

Narcyza Malfoy błagała Snape'a, aby pomógł Draconowi w jego zadaniu zamordowania Dumbledore'a, obawiając się, że jej syn nie podoła temu zadaniu i spadnie na niego gniew Czarnego Pana. Zignorowała ostrzeżenia swojej siostry, Bellatriks Lestrange, która nie ufała Snape’owi, nakłaniając mistrza eliksirów do złożenia Wieczystej przysięgi, aby pomóc Draco i przejąć to zadanie, gdyby nie młodemu Malfoy’owi się nie udało.

Z Bellatriks Lestrange Edytuj

Bellatrix-Lestrange-EPICNESS-bellatrix-lestrange-19617563-500-320

Bellatriks Lestrange

W przeciwieństwie do swoich krewnych, rodziny Malfoyów – Bellatriks Lestrange nie ufała Snape’owi. Jedną z przyczyn nieufności mógł być fakt uniknięcia przez Severusa Azkabanu podczas, gdy wielu innych Śmierciożerców spędziło w nim lata. Biorąc pod uwagę obsesyjną miłość miłość Bellatriks do Voldemorta, mogła również zazdrościć Severusowi jego bliskich relacji z Czarnym Panem i zaufania jakim był obdarzony. Była podejrzliwa, gdy Snape nie wrócił natychmiast do Voldemorta po jego odrodzeniu i dlaczego nigdy nie skorzystał z okazji, aby zabić Harry'ego Pottera, gdy jako jeden z profesorów chłopca miał łatwy do niego dostęp. Bellatriks starała się również zniechęcić młodszą siostrę do proszenia o pomoc Snape’a w wykonaniu przez jej syna zadania. Pomimo braku szacunku do Severusa, Bellatriks nigdy nie wypowiadała się o nim źle, prawdopodobnie w obawie przed ufającym i ceniącym go Lordem Voldemortem.

Severus Snape traktował Bellatriks chłodno. Miał niewiele cierpliwości dla jej szaleńczych zachowań i tendencji do histerii. Często wykorzystywał okazję, aby wyśmiać jej przegraną walkę z nastolatkami w czasie bitwy o Departament Tajemnic oraz utratę w oczach Czarnego Pana. Snape i Bellatriks byli najpotężniejszymi i najbardziej zaufanymi sługami Voldemorta, jednakże nigdy nie walczyli przeciwko sobie. Bellatriks nigdy nie zdołała przekonać innych o fałszywej lojalności Severusa i zmarła nim prawda o jego podwójnym życiu wyszła na jaw.

Z Igorem Karkarow Edytuj

Severus i Igor

Severus i Karkarow w czasie Balu Bożonarodzeniowego

Snape i Karkarow poznali się w czasie Pierwszej Wojny Czarodziejów. Karkarow został schwytany przez Alastora Moody’ego i w trakcie swojej rozprawy sądowej przez Wizengamotem podał wiele nazwisk Śmierciożerców licząc na łagodne potraktowanie przez sąd. Wśród nazwisk podał również nazwisko Snape’a nie wiedząc, że Severus jest podwójnym agentem. Rozpaczliwie próbował przekonać sąd, że Snape był winny pomimo sędziego mówiącego mu, że Snape został oczyszczony z tego zarzutu.

W 1994 roku Karkarow i Snape spotkali się ponownie ze względu na Turniej Trójmagiczny rozgrywający się w Hogwarcie. Karkarow przeraził się, gdy Mroczny Znak zaczął palić go coraz mocniej, co oznaczało, że powrót Czarnego Pana jest bliski, jednakże Severus nakazywał mu się tym nie przejmować. Natarczywość Karkarowa zaczęła drażnić nauczyciela eliksirów do tego stopnia, że zaczął unikać dyrektora Durmstrangu. Po powrocie Czarnego Pana nazwał Karkarowa tchórzem i nie zamierzał do niego dołączyć, gdy ten postanowił uciec. Śmierć Karkarow’a nie zaskoczyła Snape'a.

Ze Śmierciożercami Edytuj

Bella Rabastan Rudolf Barty

Przesłuchanie Śmierciożerców

Severus stał się oficjalnym członkiem Śmierciożerców po skończeniu nauki w Hogwarcie. W swoim czasie w szkole był członkiem "grupy Ślizgonów, którzy później stali się Śmierciożercami". W skład tej grupy wchodzili: Rudolf Lestrange, Avery, Mulciber, Evan Rosier i Wilkes. Lily Evans nie mogła zrozumieć, jak mógł się z nimi przyjaźnić, ponieważ uważała ich za złych ludzi.. Nie wiadomo, jak blisko był z członkami tego gangu, ale wydawał się nieco defensywny, gdy Lily mówiła źle o Mulciber i Avery, co sugeruje, że przynajmniej z nimi był najbliżej. Rosier i Wilkes zostali zabici przez Aurorów po pierwszej wojnie Czarodziejstwa; Rudolf i Mulciber zostali schwytani i umieszczeni w Azkabanie.

Inni Śmierciożercy, których Snape dobrze znał było rodzeństwo: Amycus i Alecto Carrow, którzy byli jego zastępcami, w czasie gdy Severus został dyrektorem szkoły. Znani byli z okrutnego traktowania i karania uczniów, a Snape robił wszystko aby uczniowie jak najrzadziej byli przez nich karani. Śmierciożerca Yaxley wydawał się przyjazny w stosunku do Snape’a, mimo niewielkiej zazdrości o większe znaczenie informacji przekazywanych przez Severusa w oczach Lorda Voldemorta.

Poza tym Snape znał niezwykle lojalnego Śmierciożercę Barty’ego Croucha Jr. Przez wiele lat uważał, że Barty Crouch nie żyje. Uciekł on jednak z Azkabanu i zamierzał pomóc Czarnemu Panu się odrodzić, wysyłając do niego Harry'ego Pottera.. Snape wraz z Dumbledore'em i McGonagallocalili Harry'ego przed Crouchem, gdy próbował zabić Harry'ego po wydarzeniach na cmentarzu w czasie ostatniego zadania Turnieju Trójmagicznego. Snape był zaskoczony, że Crouch żyje. Później Śmierciożerca otrzymał pocałunek dementora, a Snape wydawał się obojętny, jeśli nie zadowolony z takiego obrotu spraw. Inni znani Śmierciożercy to Antonin Dołohow, Augustus Rookwood, Nott, Crabbe, Goyle, Walden Macnair, Jugson, Thorfinn Rowle, Gibbon, Evan Rosier, Avery, Mulciber, Lestrange, Travers, Selwyn i Rabastan Lestrange. Rudolf i Rabastan byli jedynymi, którzy po pierwszej wojnie czarodziejów próbowali odnaleźć Lorda Voldemorta wraz z Bellatriks i Bartym Crouch’em Jr. Wszyscy Śmierciożercy zostali zabici lub uwięzieni po ostatecznej porażce Voldemorta. Chociaż nie zostały pokazane dokładne relacje Snape’a z innymi Śmierciożercami, można zakładać, że traktowali go z szacunkiem i lekką obawą ze względu na jego bliskość z Czarnym Panem. Nie wiadomo, jak ocalały Śmierciożercy zareagowali - zarówno jako grupa, jak i poszczególne osoby - o śmierci Snape'a (o ile się dowiedzieli) i jego podwójnym życiu.

Z Neville’m Longbottomem Edytuj

Neville-promo-pics-neville-longbottom-28261927-389-520

Neville Longbottom

Neville Longbottom był chyba jednym z najgorszych uczniów Eliksirów, których kiedykolwiek nauczał Snape. Severus Snape był szczególnie okrutny wobec niego i często wyśmiewał się z jego niepowodzeń w klasie. A nawet nie powstrzymywał się przed tym poza klasą. Takie postępowanie sprawiło, że Neville był bardzo zdenerwowany, gdy w jego pobliżu przebywał Severus, co wiązało się również z jego słabymi wynikami w czasie zajęć. Neville przyznał w 1993 roku, że Snape był jego największym lękiem, co zostało pokazane również w postaci bogina, który przedstawiał właśnie nauczyciela eliksirów.

Wkrótce Snape dowiedział się o boginie Neville’a i wydarzeniach z lekcji OPCM, przez co traktował Gryfona jeszcze gorzej. Jednak w 1996 roku Snape powiadomił członków Zakonu Feniksa, aby ocalić Neville'a, Harry'ego i ich przyjaciół z rąk Śmierciożerców. Chociaż Snape pomógł uratować życie Neville'a, nadal traktował go źle w szkole. Neville był zszokowany, gdy Snape zabił Dumbledore'a, ale później poznał prawdę.

Działania Snape’a wobec młodego Longbottoma mogły wiązać się z przepowiednią, która nie wskazywała na konkretnego chłopca, a mogła wiązać się zarówno z Harry’m, jak i Neville’m. Jeśli Lord Voldemort wybrałby Neville’a, Lily i jej rodzina byliby bezpieczni i nie musiałby on cierpieć przez lata po jej śmierci. Możliwym jest więc, że przez lata gnębienia Neville’a, Snape poprzez swoje zachowanie wyładowywał frustracje związane z tymi wydarzeniami.

Z Minerwą McGonagall Edytuj

Mcgonagall-and-snape

Severus i Minerwa McGonagall

Minerwa McGonagall miała dobre relacje zawodowe ze Snape’m, jednakże ze względu na bycie opiekunami dwóch, rywalizujących między sobą domów często się spierali. McGonagall była również ostrożna wobec świadomości, że Snape był kiedyś Śmierciożercą. Jednak ufała mu, ponieważ wiedziała, że Dumbledore też mu ufa. McGonagall, podobnie jak Snape, była bardzo surowa, ale znacznie bardziej uczciwa, jak zauważył Harry Potter. McGonagall był profesorem transmutacji Snape'a, kiedy był uczniem i prawdopodobnie podziwiała jego umiejętności.

Jej zaufanie do Snape'a wyparowało po zabójstwie Dumbledore'a. Ponadto, gdy Snape został dyrektorem szkoły w Hogwarcie, McGonagall próbowała mu się przeciwstawiać, nie wiedząc, że Snape próbował chronić uczniów także od Carrow’ów, którzy pełnili funkcję jego zastępców. Kiedy bitwa o Hogwart zbliżała się „wielkimi krokami”, osobiście zaatakowała Snape'a i gwałtownie nazwała go tchórzem. Nie wiadomo, jak zareagowała, gdy dowiedziała się o jego lojalności, ale prawdopodobnie mu wybaczyła. Pozwoliła również, aby jego portret wisiał w gabinecie dyrektora, na prośbę Harry'ego.

Z innymi nauczycielami Edytuj

Snape był szanowany wśród swoich kolegów w Hogwarcie. Choć wielu z nich wykazało się ostrożnością wobec niego ze względu na jego status jako byłego Śmierciożercy, zdecydowali się zaufać mu, ponieważ Dumbledore to zrobił. Kiedy Snape zabił Dumbledore'a, cały personel był zszokowany. W 1998 r. Filius Flitwick i Pomona Sprout, podobnie jak wielu innych nauczycieli, próbowali przeciwstawić się Snape'owi i Carrowom, i byli wśród tych, którzy przed bitwą ścigali Snape'a. Flitwick i Sprout byli również w czasach młodości Snape’a jego nauczycielami.

Rubeus Hagrid nie był przyjacielem Snape'a, ale ufał mu, głównie dlatego, że Dumbledore ufał mu i zawsze bronił go, gdy Harry i Ron okazywali wobec niego swoją nieufność. Zarówno Hagrid, jak i Snape stali się członkami Pierwszego i Drugiego Zakonu Feniksa, a Hagrid, podobnie jak Flitwick i Sprout, był zszokowany po śmierci Dumbledore'a, chociaż wszyscy dowiedzieli się o lojalności Snape'a po bitwie o Hogwart.

Snape nie lubił nauczycieli Obrony przed Czarnymi Magią, takich jak Kwiryniusz Quirrell, Gilderoy Lockhart, Remus Lupin i Dolores Umbridge. Chociaż to było przynajmniej częściowo z jego własnego pragnienia nauczania przedmiotu, miał uzasadnione powody, aby ich nie lubić, gdyż Quirrell był agentem Lorda Voldemorta, Lockhart był oszustem o narcystycznych skłonnościach, Lupin był jednym z Huncwotów, a Umbridge była skorumpowaną kobietą, która chciała, aby cała szkoła była jej podległa. Jedyny profesor, którego Snape akceptował i szanował był Alastor Moody, pod którego podszywał sięBarty Crouch Jr. Harry przypuszczał, że to było ze strachu, ale bardziej prawdopodobnym był wspólny cel jaki im przyświecał.

Horacy Slughorn był mistrzem Eliksirów i szefem jego domu w czasach szkolnych Severusa. Snape został członkiem Klubu Ślimaka, elitarnego klubu dla najzdolniejszych uczniów ze względu na swoje ogromne zdolności do eliksirów, które były prawie tak dobre jak samego Slughorna. Prawdopodobnie to właśnie Snape zdobył fiolkę eliksiru szczęścia, o czym wspomniał w czasie jednej ze swoich lekcji w 1996 roku Slughorn. Mało prawdopodobne jest, że Horacy Slughorn wiedział o zmianach wprowadzonych przez Snape’a w podręczniku do eliksirów. Był również ogromnie zszokowany na wieść, że to właśnie Severus zabił Albusa Dumbledore’a, kogoś, kto mu tak bardzo ufał.

Snape miał dobre relacje z woźnym szkoły, Argusem Filchem, który bardzo szanował profesora i podobnie jak on nie przepadał za uczniami szkoły. Nie wiadomo, jak zareagował Filch, gdy dowiedział się, że to Snape zabił Dumbledore'a.

Z uczniami Edytuj

Snape nie był popularny wśród większości uczniów w Hogwarcie. Był dość surowy i miał wysokie standardy. Nie zezwalał nikomu na uczęszczanie na lekcje eliksirów na poziomie go niesatysfakcjonującym. Na swoje lekcje eliksirów przyjmował tylko uczniów z oceną „Wybitny” uzyskaną na SUM-ach. Na początku roku szkolnego 1995/1996 ostrzegł uczniów piątego roku, że spodziewa się, że każdy osiągnie wysokie wyniki za zaliczeniach, nawet jeśli nie będą przystępować do dalszej nauki jego przedmiotu po SUM-ach. Każdy, kto osiągnie złe wyniki mógł liczyć się z jego niezadowoleniem.

Poza surowymi ocenami, nie zawsze był sprawiedliwy. Zazwyczaj faworyzował uczniów z własnego domu, a w szczególności Draco Malfoy’a. Jednak nadal był zirytowany, jeśli nie spełniali jego oczekiwań.

Chociaż nie lubił większości uczniów, nie był naprawdę zły i robił wszystko by zapewnić im bezpieczeństwo. W 1993 roku, kiedy profesor McGonagall poinformował personel, że Ginny Weasley została porwana do Komnaty Tajemnic, Snape wyjawił ślad prawdziwej troski, mocno trzymając się za krzesło. Zrobił wszystko, aby ochronić uczniów przed kontrolą Hogwartu przez Voldemorta i działalnością rodzeństwa Carrow.

Z członkami Zakonu Feniksa Edytuj

Snape utrzymywał różne relacje z wieloma członkami Zakonu tj.Albus Dumbledore, Harry Potter, Huncwoci, Minerwa McGonagall, Rubeus Hagrid, Ron Weasley, Hermiona Granger, rodzina Weasley’ów, Alastor Moody, Nimfadora Lupin i Mundungus Fletcher.

Snape nie był również szczególnie łaskawy wobec Nimfadory Tonks, prawdopodobnie dlatego, że była tak blisko Remusa Lupina. Snape jednak szanował zdolności Tonksa, jako że był jej Mistrzem Eliksirów, podczas gdy była uczennicą pomagając jej jednocześnie by została Aurorem. Tonks była zszokowana, gdy Snape zabił Dumbledore'a i nigdy nie dowiedziała się, że Snape jest po ich stronie, ponieważ została zabita przez Bellatriks Lestrange podczas bitwy o Hogwart.

Również nie bardzo troszczył się o kolegę Mundungusa Fletchera, który również był złodziejem. W 1996 roku został aresztowany za podszycie się za Inferiusa. Gdy Seamus Finnigan wspomniał o tym, Snape odpowiedział, że "Inferius" to w istocie śmierdzący złodziej imieniem Mundungus Fletcher. Najprawdopodobniej Mundungus dowiedział się, że Snape był po ich stronie po Drugiej Wojnie Czarodziejów.

EtymologiaEdytuj

Severus - imię męskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od słowa severus - "surowy,poważny". Od niego zostało następnie utworzone imię Seweryn. Co ciekawe, J.K. Rowling mieszkała w Clapham Junction w momencie, kiedy zaczęła pisać pierwszą książkę. Naprzeciwko stacji Clapham Junction znajduje się droga o nazwie „Droga Severusa”, choć nie wiadomo, czy jest to zbieg okoliczności. Imię to mogło zostać zaczerpnięte również od nazwiska rzymskiego cesarza Luciusa Septimusa Severusa (193-211).[16]

Snape – Nazwisko nauczyciela eliksirów J. Rowking zaczerpnęła od nazwy angielskiej wioski w Suffolk. Istnieje również wieś Snape w Yorkshire, która została przebudowana przez wspomnianego cesarza, Septimusa Severusa. Snape jest również angielskim czasownikiem oznaczającym "być twardym, pogardliwym", wywodzącym się ze starej nordyckiego słowa sneypy oznaczającego "z oburzeniem, zhańbieniem, hańbą".[17]

CiekawostkiEdytuj

  • We wszystkich filmach rolę Severusa Snape odgrywa brytyjski aktor – Alan Rickman, co czyni go jednym z 14 aktorów, którzy pojawiają się we wszystkich ośmiu adaptacjach. Był on również jedną z pierwszych obsadzonych ról.
  • W rolę młodego Severusa wcielili się:
  • Aktor Tim Roth otrzymał propozycję zagrania roli Severusa Snape’a, jednakże odrzucił ją ze względu na zobowiązania aktorskie na planie „Planety Małp”.
  • Ze względu na różnice wiekowe między Alanem Rickmanem, który w chwili nagrywania pierwszej części miał 54 lata, a jego postać 31, aktor musiał używać na planie specjalnego makijażu scenicznego, który miał sprawić, że będzie on wyglądał młodziej.
  • Severus był bardzo blisko otrzymania Orderu Merlina, za zatrzymanie zbiegłego więźnia – Syriusza Blacka w 1993 roku.
  • Alan Rickman, odtwórca roli Severusa Snape’a jako jedyny wiedział doskonale jak skończy się cała historia dzięki swoim rozmowom z J.K.Rowling. Rickman wykorzystywał tą wiedzę na planie, grając swoją postać w określony sposób, co często dziwiło reżyserów. Żaden z nich jednak nie negował działań aktora.
  • Podobnie jak Gilderoy Lockhart, postać Snape'a w filmach jest przedstawiona trochę inaczej niż w książkach. W filmie, Severus Snape jest mniej aspołeczny niż jego książkowy pierwowzór. Jest znacznie mniej okrutny dla Harry'ego niż w książkach, na przykład życzy mu szczęścia podczas pierwszego meczu Quidditcha, a nawet błyskawicznie uśmiecha się, wraz z sarkastycznym komplementem na temat potyczki Harry'ego z górskim trollem na początku pierwszego roku. Początkowo bronił Harry’ego, Rona i Hermionę w drugim filmie od zarzutów Filcha, gdy pani Norris była zpetryfikowana, chociaż zauważył, że istnieje szereg podejrzanych okoliczności. Dodatkowo w ostatnim filmie, kiedy rozmawia z Dumbledore'em po ujawnieniu proroctwa o Voldemorcie, prosi go, aby chronił całą rodzinę Pottera, a nie tylko Lily.
  • W ostatnim filmie serii o Harrym Potterze scena śmierci odgrywana jest w zupełnie innym miejscu niż dzieje się to w książce. Wynika to z prośby dyrektora artystycznego Andrew Acklanda-Snowa skierowanej do J.K.Rowling, aby scena śmierci Severusa nabrała bardziej dramatycznego i mrocznego charakteru., na co autorka chętnie przystała.
  • Zadziwiającym jest fakt, że Snape pomimo takiego oddania Śmierciożercom nie zdawał sobie sprawy, że to tak naprawdę Peter Pettigrew, a nie Syriusz Black zdradził Potterów.
  • Według Rowling, Dumbledore nigdy nie reagował nigdy w kwestii zachowania Snape'a w klasie, ponieważ "Dumbledore uważał, że istnieją różne lekcje w życiu, a jedną z nich są straszliwi nauczyciele".[20]
  • W ostatnim filmie Steve Kloves dodał nową scenę do wspomnień Snape'a, w którym Snape odwiedza schronienie Dolinę Godryka tuż po odejściu Voldemorta i załamuje się, gdy znajduje martwe ciało Lily wśród szczątków domu.
  • Podczas jednej z misji w wersji PS1 w Kamieniu Filozoficznym, Snape mówi: "W Zakazanym Korytarzu jest coś bardzo wyjątkowego, przez jaki czas miałem oko. Nie możemy pozwolić nikomu ingerować w moje plany. Czy możemy, panie Filch? aby mylić gracza o tym, kto szuka Kamienia, chociaż zdanie na końcu nie ma sensu. Jednak można to interpretować jako sposób na zastraszanie Argusa Filcha w pomoc do ochrony Kamienia przed Quirrellem.
  • J.K.Rowling w jednym z wywiadów stwierdziła, że miłość między Lily, a Snape’m byłaby możliwa, gdyby on nie kochał tak czarnej magii.
  • Snape był jednym z najmłodszych nauczycieli w dziejach szkoły i uczył w niej ponad dwadzieścia lat..
  • Na ilustracjach Mary GrandPre przedstawiony został z kozią bródką.
  • W książce Nagini zabija Snape'a, zatapiając kły w jego szyi jej z bańki ochronnej. W adaptacji filmu Lord Voldemort podcina gardło Snape'a, a następnie nakłania Nagini, aby go wykończyła.
  • Fineas Nigelus Black został wycięty z ostatnich części filmów o Harrym Potterze, co rodzi pytanie dotyczące tego w jaki sposób Snape znalazł Harry’ego i Hermionę w Forest Dean. W drugiej części Insygni Śmierci, Neville mówi Harry’emu, że nie widują w ogóle Snape’a w szkole, co mogło sugerować, że przeszukiwał on Angilię w celu znalezienia magicznego trio.
  • Co ciekawe, Snape jest katalizatorem całej serii, ponieważ to on powiedział Voldemortowi o proroctwie i prosił Voldemorta o pomoc Lily, pozwalając jej poświęcić życie Harry'owi, co umożliwiło ochronę, która chroniła Harry tak długo i ostatecznie prowadziła do śmierci Voldemorta.
  • Snape jest jedynym Śmierciożercą, który mógł wyczarować Patronusa.
  • W filmie Harry Potter i więzień Azkabanu dodano scenę z Snape'em, gdy Lupin zamienił się w wilkołaka. Zamiast być nieprzytomnym, jak w książce, Snape odzyskuje świadomość i idzie szukać Harry'ego z zamiarem ukarania go za atak na niego. Kiedy słyszy Lupina ryczącego za nim i odwraca się, odkrywa przekształconego w wilkołaka Lupina. Snape udowodni swoją wielką odwagę, osłaniając Harry'ego, Rona i Hermionę własnym ciałem przed możliwym atakiem nieświadomego Lupina.
  • Jeden z nowo odkrytych gatunków kraba, został nazwany na jego cześć: Harryplax Severus[21].
  • W filmie Harry Potter i Książę Półkrwi, Horacy Slughorn wspomina, że tylko jednemu uczniowi udało się dobrze uwarzyć Wywar Żywej Śmierci, żeby wygrać Felix Felicis. Nauczyciel mówił wtedy o Severusie Snape'ie.
  • Lily Evans prawdopodobnie może zawdzięczać swoje dobre oceny z eliksirów częściowo Severusowi, gdyż zadurzony i zakochany mógł pomagać jej w eliksirach.
  • Snape nigdy nie przestał kochać Lily. Jednym z dowodów jest to, że umierając chciał ostatni raz zobaczyć jej zielone oczy, które odziedziczył Harry oraz to, że patronusem Snape'a jest łania – patronus Lily.
  • Nienawidził tak bardzo Neville'a, ponieważ mógł on być Wybrańcem, co oznaczałoby, że gdyby Lord Voldemort zaatakował rodzinę Longbottomów, najprawdopodobniej jego ukochana Lily by przeżyła.
  • To Severus wysłał Harry'emu i Hermionie miecz Godryka Gryffindora.
  • Prawdopodobnie w zwierciadle Ain Eingarp ujrzałby siebie z żywą i szczęśliwą Lily.
  • Severus Snape jest jedyną osobą w serii, która nigdy nie zwróciła się do Harry'ego po imieniu. Również Harry, nigdy nie zwrócił się do Snape’a „profesorze”. Pierwszy raz użył tego zwrotu w czasie ostatniej walki z Voldemortem, pokazując tym samym, że wybaczył i zrozumiał.
  • Postać Snape'a jest wzorowana na nauczycielu chemii, który kiedyś uczył Rowling.
  • Severus Snape jest jednym z ulubionych bohaterów Rowling.
  • W jednej z parodii Harry'ego Pottera Snape wypija wywar z zapachu skunksa i przeżył atak węża.
  • Snape prawdopodobnie cierpiał na ciężką depresję po śmierci Lily, co tłumaczyłoby dlaczego dał się zabić Voldemortowi. Jako że Snape był dosyć inteligentny, na pewno przewidział, że Czarny Pan będzie próbował go zabić dla czarnej różdżki i gdyby chciał, mógłby zapobiec swojej śmierci. Jednak najprawdopodobniej Severus nie chciał żyć, ponieważ wciąż się obwiniał za śmierć Lily, a przed wcześniejszym samobójstwem powstrzymywał go jedynie Dumbledore.
  • Severus urodził się i zmarł w tym samym dniu tygodnia, w sobotę.
  • Pierwszą rzeczą, o jaką Snape spytał Harry'ego na pierwszym roku było: "Co mi wyjdzie, jeśli dodam sproszkowany korzeń asfodelusa do nalewki z piołunu?" Według języka wiktoriańskiego (języka kwiatów) "asfodelus" to typ lilii, która symbolizuje "Moje żale podążające za Tobą aż po grób", a piołun oznacza "abencię", co może symbolizować stratę. Interpretacja tego daje zatem: "Głęboko żałuję śmierci Lily".

Zobacz teżEdytuj

Przypisy

Poprzednik
Dolores Umbridge
Nauczyciel obrony przed czarną magią w Hogwarcie
1996-1997
Następca
Amycus Carrow
Poprzednik
Horacy Slughorn
Nauczyciel eliksirów w Hogwarcie
1981-1996
Następca
Horacy Slughorn
Poprzednik
Albus Dumbledore
Dyrektor Hogwartu
1997-1998
Następca
Minerwa McGonagall
Poprzednik
Horacy Slughorn
Opiekun Slytherinu
1981-1997
Następca
Horacy Slughorn
Założyciel Albus Dumbledore
Oryginalny skład Aberforth DumbledoreAlastor MoodyAlicja LongbottomArabella FiggBenio FenwickCaradoc DearbornDedalus DiggleDorcas MeadowesEdgar BonesElphias DogeEmmelina VanceFabian PrewettFrank LongbottomGideon PrewettHestia Jones James PotterLily Potter • • Marlena McKinnonMinerwa McGonagallMundungus FletcherPeter PettigrewRemus LupinRubeus HagridSeverus SnapeSyriusz Black IIISturgis Podmore
Reaktywowany skład Aberforth DumbledoreAlastor MoodyArabella FiggArtur WeasleyBill WeasleyCharles WeasleyDedalus DiggleElphias DogeEmmelina VanceFleur DelacourFred WeasleyGeorge WeasleyHarry PotterHermiona GrangerHestia JonesKingsley ShackleboltMinerwa McGonagallMolly WeasleyMundungus FletcherNimfadora TonksRemus LupinRon WeasleyRubeus HagridSeverus SnapeSyriusz Black IIISturgis Podmore
Sojusznicy Zakonu Andromeda TonksAugusta LongbottomZgredek Filius FlitwickGinny WeasleyGraupHoracy SlughornStworekLee JordanLuna LovegoodMurielNeville LongbottomOliver WoodOlimpia MaximePercy WeasleyPomona SproutTed Tonks

Śmierciożercy i ich poplecznicy

Przywódca Lord Voldemort
Członkowie Avery Sr. · Avery Jr. · Regulus Black · Alecto Carrow · Amycus Carrow · Bartemiusz Crouch Jr · Crabbe Sr. · Antonin Dołohow · Gibbon · Goyle Sr. · Jugson · Igor Karkarow · Bellatriks Lestrange · Rudolf Lestrange · Rabastan Lestrange · Lestrange · Walden Macnair · Draco Malfoy · Lucjusz Malfoy · Mulciber Sr. · Mulciber Jr. · Nott Sr. · Peter Pettigrew · Augustus Rookwood · Rosier · Evan Rosier · Thorfinn Rowle · Selwyn · Severus Snape · Travers · Yaxley · Wilkes
Poplecznicy Szmalcownicy · Scabior · Fenrir Greyback · Dolores Umbridge · Narcyza Malfoy · Gregory Goyle · Vincent Crabbe · Teodor Nott · Kwiryniusz Quirrell · Pansy Parkinson · Borgin · Albert Runcorn · Mafalda Hopkirk
Stworzenia Nagini · Golgomat · Olbrzymy · Dementorzy

Dyrektorzy

Dyrektorzy Hogwartu Pierwszy dyrektor HogwartuBrian GagwildeHeliotrope WilkinsPhillida SporeEdessa SakndenbergFytherley UndercliffeElizabeth BurkeVulpusEverardVindictus ViridianAmbrose SwottDilys DerwentEupraxia MoleQuentin TrimbleLimebertDexter FortescueFineas Nigellus BlackBazyl FronsacWalter AragonArmando DippetAlbus Persival Wulfryc Brian DumbledoreDolores Jane UmbridgeSeverus SnapeMinerwa McGonagallNastępca Minerwy McGonagall
Wicedyrektorzy Hogwartu Albus Dumbledore (prawdopodobnie)Minerwa McGonagallAmycus Carrow
Dyrektorzy Durmstrangu Nerida VulchanovaHarfang Munter • Nieznany/a dyrektor/ka • Igor Karkarow
Dyrektorzy Beauxbatons Nieznany/a dyrektor/ka • Olimpia Maxime
Dyrektorzy Castelobruxo Benedita Dourado

Rozpocznij dyskusję Dyskusje o artykule Severus Snape

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.