Naszą wiedzę o prymitywnych początkach quidditcha zawdzięczamy czarownicy Gertie Keddl, żyjącej w XI stuleciu na skraju moczarów Queerditch Marsh. Na nasze szczęście prowadziła ona pamiętnik.

„Wtorek. Upał. Banda zza moczarów znowu zakłóciła mi spokój. Latają na miotłach, zabawiając się w tę ich głupią grę. Wielka skórzana piłka wylądowała w mojej kapuście. Rzuciłam urok na osiłka, który podczas po nią przyleciał. Ha, Ha ty wielki, kudłaty wieprzku niełatwo latać na miotle, jak się ma kolana z tyłu, co?”

„Wtorek. Mokro. Byłam na moczarach, zbierałam pokrzywy. Te wiejskie przygłupki znowu latały na miotłach, przyglądałam się chwile ukryta za głazem. Mają nową piłkę. Rzucają ją sobie i starają się wybić w drzewa rosnące po obu stronach bagna. Czysta głupota.”

Choć wszystko wskazuje na to, że Gerie Keddle znała nazwę tylko jednego dnia tygodnia, nieświadomie ujawniła szczegóły tej pierwszej formy qudditcha. Po pierwsze, dowiadujemy się, że piłka, która wylądowała w jej kapuście zrobiona była ze skóry, tak jak współczesny kafel. Oczywiście nadmuchany świńskim pęcherzem, używanym w owych czasach w innych grach miotlarskich, trudno byłoby rzucać celnie, zwłaszcza podczas wietrznej pogody. Po drugie z zapisków Geritie wynika, że gracze starają się wbić piłkę w drzewa rosnące po obu stronach bagna po trzecie, pojawia się wówczas pierwotna forma tłuczków.