Wikia

Harry Potter Wiki

Alastor Moody

Komentarze37
4663strony na
tej wiki
Alastor "Szalonooki" Moody
MoodyAlastor
Informacje biograficzne
Data urodzenia przed 1961 r.; Szkocja, Wielka Brytania[1]
Data śmierci 27 lipca 1997 r.[2]
Status krwi czysta
Tytuł(y) Auror
Pseudonim(y) Szalonooki
Wygląd zewnętrzny
Płeć Mężczyzna
Kolor włosów szare
Zdolności magiczne
Różdżka Wiśnia, 8.5 cala, włókno ze smoczego serca
Pozostałe informacje
Zawód/Praca Auror
Dom Gryffindor
Przynależność Zakon Feniksa
Aktor Brendan Gleeson
Crystal 128 clock
Ta strona jest aktualnie edytowana przez użytkownika: Sensualna
W celu zapobiegnięcia wojnom edycyjnym, proszę o nie edytowanie tego artykułu póki nie usunę tego komunikatu. Z góry dziękuję.
Oczywiście można edytować drobne błędy interpunkcyjne i ortograficzne (jeśli takie występują).

Alastor "Szalonooki" Moody (ang. Mad-Eye Moody) - szkocki[3] czarodziej czystej krwi[4], uważany za najlepszego aurora swoich czasów.

Ważny członek Zakonu Feniksa zarówno podczas Pierwszej Wojny Czarodziejów jak i w czasie Drugiej Wojny Czarodziejów, która rozpoczęła się po odrodzeniu Voldemorta w 1995 na Cmentarzu w Little Hangleton.

W czasie pierwszej wojny zasłużył się w walce i zyskał ogromną renomę wśród innych czarodziejów. Poświęcił również w walkach swoje oko (zastąpił je magicznym), nogę (później miał drewnianą) i kawałek nosa (Moody podczas jednej z rozpraw toczonej w Wizengamocie pokazał Dumbledore'owi spory ubytek w nosie).

Praca aurora odcisnęła na nim niestety trwały ślad w psychice. Alastor do końca życia był nadmiernie ostrożny i widział wszędzie niebezpieczeństwo.

W 1994 roku na prośbę dyrektora Hogwartu, Albusa Dumbledore'a został nauczycielem Obrony przed czarną magią. Niestety został porwany przez Barty'ego Croucha Jr, który przebrał się za niego używając w tym celu Eliksiru Wielosokowego. Po uwolnieniu Moody dołączył go drugiego Zakonu Feniksa był członkiem Straży przedniej eksortującej młodego Pottera z Privet Drive 4 na Grimmauld Place 12, a także walczył w Bitwie w Departamencie Tajemnic.

Zamordowany w Bitwie nad Little Whining - zaklęcie Voldemorta trafiło go prosto w twarz i spadł z miotły z wysokości 50 stóp.
Jego magiczne oko zostało później wykorzystane przez Dolores Umbridge do szpiegowania swoich podwładnych. Harry Potter natknął się na nie podczas włamania do Ministerstwa Magii gdy poszukiwał naszyjnika Slytherina, który Dolores skonfiskowała Mundungusowi. Młody Potter zakopał je w lesie, w którym odbył 422 finał Mistrzostw Świata w Quidditchu trzy lata wcześniej.

BiografiaEdytuj

Wczesne życieEdytuj

Alastor Moody urodził się w czystej krwi rodzinie czarodziejów jako potomek długiej linii cenionych w Ministerstwie Magii aurorów. Prawdopodobne jest iż swoją podejrzliwość odziedziczył, po którymś z rodziców, który także miał taką cechę charakteru.
Moody urodził się w Szkocji jednak nikt z Ministerstwa Magii o tym nie wiedział, lub conajmniej nie przywiązywał do tego zbytniej uwagi.
Moody kupił lub odziedziczył po kimś swoją różdżkę, jeszcze przed rozpoczęciem swojej edukacji w Hogwarcie. Otrzymał zarówno bardzo wysokie wyniki z Sumów jak i Owutemów.

Pierwsza wojna czarodziejów (1970-1981)Edytuj

Po ukończeniu szkoły i zdaniu w Ministerstwie Magii odpowiednich testów rozpoczął pracę jako Auror, gdzie walczył ze Śmierciożercami. Mówiono o nim, że sam zapełnił połowę cel w Azkabanie, czym zyskał sobie nieprzychylność ofiar i ich rodzin. W czasie pierwszej wojny Barty Crouch senior wydał szereg nowych uprawnień aurorom m.in. pozwolił im zabijać śmierciożerców. Właśnie w potyczce z Moodym zginął Evan Rosier, który także pozbawił dość sporego kawałka nosa Moody'ego. Syriusz mówił, że Moody bywał brutalny, ale nigdy nie zabijał jeśli nie musiał. Praca aurora odcisnęła swoje piętno na psychice Alastora: do końca życia był bardzo podejrzliwy wietrząc wszędzie spiski i zamach na swoje życie. Igor Karkarow (którego Moody wsadził do Azkabanu) mówił, że roztrzaskał swój prezent urodzinowy myśląc, że to jajo bazyliszka, a tak naprawdę był to budzik.[5]
Bardzo prawdopodobne, że w czasie Pierwszej wojny czarodziejów Moody stracił zarówno nogę, którą zastąpił drewnianą protezą jak i swoje normalne oko, które zastąpił magicznym (mogło m.in. widzieć przez peleryny-niewidki). Po zakończeniu pierwszej wojny i upadku Voldemorta przeszedł na emeryturę, choć dalej był uważany za największego aurora jaki kiedykolwiek pracował w Ministerstwie. Bardzo wspierał Nimfadorę Tonks, która dzięki jego protekcji została aurorem[6].

Między wojnami (1981-1995)Edytuj

W 1994 Moody na prośbę Albusa Dumbledore'a objął stanowisko nauczyciela Obrony przed Czarną magią.

Porwanie przez Croucha Jr.Edytuj

Jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego 1994/1995 Moody na rozkaz Voldemorta został zaatakowany przez młodego Croucha i Glizdogona, którzy go obezwładnili i uwięzili w jego kufrze. Była to część planu zmierzająca do zabicia Harry'ego Pottera i odrodzenia Voldemorta. Crouch Jr cały rok więził Moody'ego w kufrze i podszywał się pod niego za pomocą Eliksiru Wielosokowego sprawnie oszukując zarówno Dumbledore'a jak i resztę pracowników Hogwartu odnośnie swojej tożsamości. Aby fortel się udało Barty zaznajomił się także z ekscentrycznymi nawykami Moody'ego m.in. piciem z prywatnej piersiówki. Nie mógł zabić prawdziwego Moody'ego gdyż był mu potrzebny jako dostarczyciel włosów, jednego ze składników eliksiru wielosokowego. Śmierciożerca dzięki użyciu zaklęcia Confundus oszukał Czarę Ognia i sprawił, że Harry Potter niespodziewanie został przez nią wylosowany jako czwarty reprezentant Turnieju Trójmagicznego.

W czasie całego turnieju pomagał Harry'emu: przed pierwszym zadaniem namówił Hagrida by pokazał młodemu Potterowi smoki, a następnie dał wskazówkę dzięki, której Harry użył zaklęcia przywołującego, przywołał Błyskawicę i wykradł złote jajo pilnowane przez rogogona węgierskiego. W drugim zadaniu najpierw powiedział Cedrikowi, że jeśli chce rozwiązać zagadkę złotego jaja powinien wysłuchać go pod wodą. Wdzięczny Puchon za podpowiedź Gryfona przy smokach poradził to samo Harry'emu. Później Moody (w obecności Zgredka) wdał się w dyskusję z prof. McGonagall czy Harry użyje skrzeloziela. Zgredek natychmiast zwędził z spiżarni Snape'a skrzeloziele i dał je Harry'emu.

Podczas trzeciego zadania zamienił Puchar w świstoklik, który miał przenieść młodego Pottera Harry'ego na cmentarz, a także krążył wokół labiryntu usuwając "przeszkody" tj. Fleur, Kruma i Cedrika, jednak tego ostatniego uratował Harry i razem ruszyli po nieszczęsny Puchar, a później na cmentarz, gdzie Peter Pettigrew z rozkazu Voldemorta zabił Cedrika. Harry stoczył pojedynek z Voldemortem, z którego ledwo uszedł z życiem. Po powrocie do Hogwartu Moody zabrał Harry'ego do siebie i pytał go o Czarnego Pana. Gdy Moody chciał już zabić Harry'ego do gabinetu wkroczyli Albus Dumbledore, Minerwa McGonagall i Severus Snape udaremniając mu ten zamiar. Snape na prośbę dyrektora przyniósł Veritaserum czyli eliksir prawdy pod wpływem którego wyszło na jaw, że to Crouch Jr podszywał się pod Moody'ego i wykonywał rozkazy Voldemorta.

Druga wojna czarodziejów (1995-1997)Edytuj

W 1995 roku Moody dołączył do reaktywowanego Zakonu Feniksa, który działał w tajemnicy przed Voldemortem jak również, przedi Ministerstwem Magii. Był członkiem Straży Przedniej, która eskortowała Harry'ego z Privet Drive 4 na Grimmauld Place 12[7], gdzie mieściła się kwatera główna Zakonu. Później pojawił się na imprezie wydanej przez Molly Weasley z okazji tego, że Ron i Hermiona zostali nowymi prefektami Gryffindoru. Podczas tej imprezy wykorzystując swoje magiczne oko rozwiązał problem z mieszkańcem szafy stwierdzając, że jest to bogin. Moody pokazał również wtedy Harry'emu członków Zakonu Feniksa z czasów pierwszej wojny czarodziejów, przedstawiając każdego z członków i opowiadając co się z nim stało. Eskortował rodzinę Weasley`ów oraz Harry`ego i Hermionę gdy szli do Szpitala Świętego Munga w odwiedziny do Pana Weasleya. Miał wówczas melonik, którym zgrabnie zasłonił swoje oko.

Bitwa w Departamencie TajemnicEdytuj

W 1996 roku po wizji Harry'ego, w której ujrzał torturowanego Syriusza, Harry wraz z przyjaciółmi udał się do Ministerstwa Magii w celu odbicia swojego ojca chrzestnego. Tak naprawdę wizja, którą zobaczył była spreparowana aby go zwabić do Departamentu Tajemnic. Członkowie GD musieli stanąć oko w oko z grupą śmierciożerców na czele z Lucjuszem Malfoy`em, który zażądał by Harry oddał mu przepowiednię.

W tym samym momencie do Departamentu wpadli Syriusz Black, Nimfadora Tonks, Kingsley Shacklebolt i Moody, którzy zjawili się by pomóc Harry'emu i przyjaciołom w walce. W czasie tej bitwy Moody, który walczył z Dołohowem został ranny. Wkrótce zjawił się Dumbledore, który pomógł do końca pokonać Śmierciożerców, a potem stoczył pojedynek z Voldemortem. Czarnego Pana zobaczył Korneliusz Knot, który dopiero wtedy uwierzył w jego powrót.

W 1997 po śmierci Dumbledore'a z rąk Snape'a podobnie jak wszyscy był przekonany, że Snape zdradził cały Zakon Feniksa (tak naprawdę jednak Snape obiecał Dumbledore'owi, że go zabije gdyby Malfoyowi się nie udało). Alastor zajął się również nałożeniem dodatkowych zabezpieczeń na dom przy Grimmauld Place 12.[8]

Siedmiu Potterów i śmierć (1997)Edytuj

W 1997 brał udział w w akcji polegającej na eskortowaniu Harry'ego z Privet Drive 4. Wg planu (który podsunął mu Mundungus Fletcher) siedem osób miało przemienić się w Harry'ego w celu zmylenia Śmierciożerców i Voldemorta. Do tego celu użyto mioteł, testrali i starego motocykla Syriusza. Moody leciał w parze z Mundungusem, gdyż chciał mieć na niego oko. Z relacji Billa i Fleur wiemy, że Voldemort dopadł Moody`ego z Dungiem gdy kierowali się na północ, w ich pobliżu po tym gdy członkowie Zakonu polecieli w różne strony (miało to na celu zmylenie Czarnego Pana). Voldemort zaatakował najpierw ich sądząc, że Moody jest najlepszą ochroną dla Wybrańca. Mundungus Fletcher ze strachu deportował się, a Ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać rzucił mordercze zaklęcie w Alastora, trafiając go nim prosto w twarz. Siła odrzutu sprawiła, że Moody spadł z miotły z wysokości 50 stóp. Bill i Fleur nie mogli nic zrobić, ponieważ sami musieli walczyć z kilkoma Śmierciożercami.

Po śmierciEdytuj

Rufus Scrimgeour nie poinformował o śmierci Moody'ego ani się nią nie zainteresował, gdyż nie chciał się przyznać do tego, że stracił kontrolę nad Ministerstwem i doprowadził tym samym masowych ucieczek z Azkabanu. Członkowie Zakonu Feniksa nie odnaleźli poturbowanego ciała Moody'ego, ponieważ Śmierciożercy zdążyli je już przenieść. Dodatkowym utrudnieniem w odnalezieniu ciała Szalonookiego przez Lupina była panująca w trakcie bitwy ciemność i ogólny chaos. Śmierć Moody'ego odczuli boleśnie wszyscy, a w szczególności Tonks, którą zawsze wspierał.
Śmierciożercy także zabrali Moody'emu jego magiczne oko, które - po upadku Ministerstwa Magii w drzwiach swojego gabinetu umieściła Dolores Umbridge, żeby kontrolować swoich pracowników. Kiedy Harry (w przebraniu Runcorna) przeszukiwał gabinet Umbridge używając detonatora pozorującego wywołał zamieszanie i wyjął znalezione oko Moody'ego, a następnie zakopał je w lesie, gdzie był na finale Mistrzostw Świata w Quidditchu. W tym też miejscu zrobił różdżką krzyż na znak pamięci najbardziej znanego aurora.

Wygląd zewnętrzny Edytuj

Moody miał warczący głos i patrzył tak jakby jego twarz była wyrzeźbiona z drewna. Twarz aurora była pokryta wieloma bliznami - pamiątkami po stoczonym w swojej karierze walkach. Miał ciemne szpakowate włosy, drewnianą nogę i magiczne oko, które było jego najbardziej rozpoznawalną cechą. Gałka tego oka obracała się w każdą stronę, dzięki czemu Moody mógł spoglądać do tyłu bez potrzeby odwracania głowy.

Osobowość Edytuj

Moody był bardzo odważny i twardy, dzięki czemu przeżył wiele urazów. Miał dość gburowate usposobienie, a jego ulubionym powiedzeniem było "Stała czujność", które powtarzał niczym mantrę. W swojej karierze aurora dużo przeszedł, co nie pozostało bez wpływu na jego psychikę: stał się obsesyjnym paranoikiem, widzącym wszędzie zagrożenie. Zaczął sam przygotowywać sobie posiłki i pić wyłącznie z prywatnej piersiówki, w obawie, że ktoś może mu czegoś dosypać. Nie ufał nikomu, nawet swoim kolegom z Ministerstwa Magii. Brak zaufania doprowadził do tego, że Moody zaatakował czarownicę, która krzyknęła "Boo" w Prima Aprilis lub też rozbił zwykły budzik, gdyż myślał, że to chytrze zamaskowane jajo bazyliszka. Mimo paranoi był bardzo dobrym czarodziejem, najlepszym aurorem jakiego miało Ministerstwo w tamtych czasach. Do końca swych dni był oddany Dumbledore'owi jak również Zakonowi Feniksa, dla których był gotów na każde poświęcenie. Nawet poświęcenie własnego życia.

Magiczne zdolności i umiejętności Edytuj

  • Auror: Moody był uważany za najbardziej efektywnego wśród aurorów. Świetny zarówno w obronie jak i w ataku, to o nim mówiono iż "zapełnił połowę cel w Azkabanie". Znał wiele bardzo potężnych zaklęć obronnych, których używał zarówno w siedzibie Zakonu jak i do odpierania ataków śmierciożerców.
  • Pojedynki: W czasie pierwszej wojny czarodziejów Moody walczył i pokonał wielu śmierciożerców. Zdolność Moody'ego do szybkiego przełączania się z ataku do obrony czyniło go bardzo groźnym przeciwnikiem dla śmierciożerców. Alastor rzadko zabijał, starał się brać przeciwników żywcem jak mógł, narażając się na trwałe obrażenia: m.in. stracił oko, nogę, kawałek nosa, miał blizny na twarzy. W czasie emerytury refleks Moody'ego zdecydowanie się obniżył: Gdy przyszli po niego Glizdogon z Bartym Crouchem Jr nie dał im rady. W czasie Bitwy w departamencie tajemnic pokonał używając niewerbalnego zaklęcia jednego z przeciwników, mimo to został ranny po trafieniu go zaklęciem przez Dołohowa, Mimo tego sam Voldemort uważał go za bardzo groźnego przeciwnika i to dlatego w czasie Bitwy nad Little Whining najpierw zaatakował jego i Mundungusa (pod postacią Harry'ego), gdyż wierzył, że to właśnie Alastor jest najlepszą ochroną i najpierw go zabił.
  • Czary: Moody jako auror świetnie znał się na zaklęciach jak i urokach.
  • Magia niewerbalna: Moody jako, że był aurorem świetnie posługiwał się magią niewerbalną.

Dorobek Moody'ego Edytuj

  • Magiczne oko: Moody w walkach stracił swoje normalne oko, które zastąpił magicznym. Od tego oka zyskał przydomek "Szalonooki Moody". Moody widział nim przez peleryny-niewidki, z tyłu głowy, przez ściany itp.
  • Różdżka: Wiśnia, 8.5 cala, włókno ze smoczego serca
  • Piersiówka: Moody pił wyłącznie ze swojej piersiówki obawiając się, że ktoś może mu dosypać trucizny.
  • Monitor wrogów: Moody posiadał specjalny monitor, w którym widział swoich wrogów. Dopóki nie widział białek byli niegroźni
  • Fałszoskop: Miał duży fałszoskop, w czasie przebywania w Hogwarcie jednak go wyłączył, bo ciągle gwizdał z powodu kłamstw uczniów czemu nie odrobili lekcji.

Relacje Edytuj

Z Nimfadorą Tonks Edytuj

Moody był mentorem Tonks w czasie jej nauki na aurora, a potem w czasie gdy była już ona członkinią Zakonu Feniksa. Pomimo jego dość gburowatego usposobienia Tonks miała z nim dobry kontakt. W czasie gdy Harry'ego eskortowała Straż Przednia udzielił Harry'emu rady by nie chować różdżki do tylnej kieszeni spodni, bo można stracić tyłek, wówczas Tonks spytała go kto dokładnie stracił tę część ciała. Gdy Tonks została ranna w Bitwie w Departamencie Tajemnic to Moody się do niej podczołgał, pomagając jej. Tonks bardzo przeżyła jego śmierć w 1997.

Z Albusem Dumbledore'em Edytuj

Alastor Moody był jednym z bliższych przyjaciół Dumbledore'a. Razem walczyli obok siebie w wielu bitwach, choć Moody dziwił się dyrektorowi Hogwartu, że nie lubi on Dementorów. W 1994 przyjął propozycję Albusa i został nauczycielem obrony przed czarną magią, jednak nigdy nie uczył, gdyż został porwany przez Croucha Jr. To Dumbledore uwolnił Moody'ego, później razem walczyli w Bitwie w Departamencie Tajemnic. Moody zginął jako kolejny członek Zakonu Feniksa po Dumbledorze.

Z Harrym Potterem Edytuj

Harry na początku poznał Moody'ego, pod którego podszywał się tak naprawdę Barty Crouch Jr. Prawdziwego Moody'ego Harry dopiero poznał w czasie jego przenosin z Privet Drive na Grimmuald Place. Po ich pierwszym prawdziwym spotkaniu Harry myślał, że Moody jest szalony i nadopiekuńczy, gdyż nie pozwolił mu nawet na trzymanie różdżki w spodniach.
Harry był załamany gdy Voldemort zabił Moody'ego, podobnie jak cała reszta Zakonu Feniksa. Później gdy Harry, Ron i Hermiona udali się do Ministerstwa w celu kradzieży medialionu Slytherina Harry wyjął magiczne oko z drzwi gabinetu Umbridge i umieścił je w lesie.

Z Weasleyami Edytuj

Alastor Moody żył zawsze w przyjaznych stosunkach z Weasleyami, których poznał dzięki Arturowi. Pan Weasley miał wysokie zdanie o Moodym: myślał, że mimo tego, że jest na swój sposób szalony jest wielkim czarodziejem. Walczyli razem w Bitwie nad Little Whining, w której zginął; Artur był bardzo smutny z powodu śmierci Moody'ego.
Moody również bardzo lubił Panią Weasley. Prawdopodbnie Moody znał jej braci: Gideona i Fabiana Prewettów. Fred, George i Ron uważali go za świetnego nauczyciela obrony przed czarną magią, mimo, że nie wiedzieli kto jest nim naprawdę. Po śmierci jego ciała szukali Bill i Lupin.

Z pozostałymi członkami Zakonu Feniksa Edytuj

Moody był członkiem Zakonu Feniksa w czasie obu wojen czarodziejów, więc znał się dobrze zarówno z członkami z pierwszej jak i drugiej wojny. Poza Dumbledore'em, Tonks, Potterem i Weasleyami Moody przyjaźnił się z Lupinem, którego poznał w czasie w 1 wojny, oraz walczył w wielu bitwach w czasie 2 wojny. To właśnie Remus z Billem szukali jego ciała.

Moody był też przyjacielem Kingsleya. Walczyli zarówno w Bitwie w Departamencie Tajemnic jak i w Bitwie nad Little Whining. Po śmierci Moody'ego to Kingsley stał się liderem.
Moody żył w dobrych stosunkach również z Hermioną, walczyli razem w kilku bitwach, Hermiona była załamana jego śmiercią. Znał się też z wieloma innymi członkami m.in. Syriuszem, Dedalusem Diggle, Emmeliną Vance, Hagridem, Hestią Jones itd.

Śmierciożercy i wrogowieEdytuj

Moody jako auror podczas wielu lat pracy pokonał wielu śmierciożerców m.in. Evana Rosiera. Wg Syriusza Moody był bardzo brutalny, jednak nigdy nie zabił gdy nie musiał. Moody wsadził do Azkabanu m.in. Karkarowa po upadku Voldemorta, brał też udział w jego procesie, w którym w zamian za nazwiska Ministerstwo go uwolniło. Ponownie do spotkania obu panów doszło w 1994 w czasie Turnieju Trójmagicznego, jednak wowczas to nie był Moody, a Crouch jr, który powiedział, że ktoś rzucił na czarę zaklęcie Confundus by myślała, że jest 4 reprezentantów (w rzeczywistości zrobił to sam Crouch jr).

Za kulisami Edytuj

  • W ekranizacjach filmowych Moody'ego gra Brendan Glenson.
  • W filmie Moody jest zupełnie inaczej przedstawiony w porównaniu do książki: nie ma blizn, oraz jego magiczne oko utrzymywane jest przez specjalny pasek.
  • W filmie magiczne oko Moody'ego jest lewe, a jak wiemy z książki - było to prawe.
  • W filmach ma blond włosy, w książce - szare.


GaleriaEdytuj

Przypisy

  1. Moody był aurorem już w czasie Pierwszej Wojny Czarodziejów, która skończyła się w 1981 roku, dlatego musiał mieć wtedy przynajmniej 20 lat ponieważ ukończył Hogwart w wieku 17 lat i odbył trzyletnie szkolenie na aurora(patrz: Harry Potter i Zakon Feniksa, rozdział 29)
  2. Kalendarium dat w siódmym tomie
  3. W czwartej części serii można zauważyć, że "Szalonooki" założył na bal kilt, który jest narodowym strojem szkockim.
  4. Potwierdzenie można odnaleźć w jednej ze scen z filmu "Harry Potter i Insygnia Śmierci cz.1, kiedy Harry jako Albert Runcorn przeszukuje gabinet Umbridge(patrz galeria)
  5. Harry Potter i Czara Ognia str. 180-181
  6. Harry Potter i Insygnia Śmierci (książka)
  7. Harry Potter i Zakon Feniksa
  8. Harry Potter i Insygnia Śmierci

Rozpocznij dyskusję Dyskusje o artykule Alastor Moody

  • Za dużo śmierci.

    32 wiadomości
    • SuperSzym napisał(a): Jednak Rowling parokrotnie daje nam do zrozumienia, że po śmierci nadal się istnieje i ma się tam święty spokój ...
    • Według mnie nie jest to fajne że nie zginęła np.dwójka głównych bochaterów.Dobrze że zgnęło tyle osób bo Rowling chciała odtworz...

Więcej od Wikii

Losowa wiki